Zoals in Frozen

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Ik heb deze week tijdens het strijken nog eens naar Frozen gekeken. In mijn eentje dus. Mijn kids kijken allang niet meer naar van die kinderachtige tekenfilms. Ik wel. Ik haal er altijd wel iets uit.

Al redelijk in het begin van die film loopt het helemaal mis.
(Wie de film gezien heeft, weet waarover ik het heb.)

Tja, dacht ik, als je nooit geleerd hebt om met je krachten om te gaan en ze, integendeel, angstvallig verstopt, dan is het niet moeilijk dat dit op een dag het gevolg is, hé.

Oei, dacht ik meteen daarna, eigenlijk is dat iets wat we vast wel allemaal doen, op één of andere manier. Bepaalde gevoelens, angsten, herinneringen, onzekerheden heel goed wegsteken om er niet mee om te moeten gaan, want dat is gemakkelijker, voelt veiliger.

Tot ze op een dag, misschien wel door een bepaald incident, stilletjes hun weg naar buiten peuteren of zomaar pats boem patat in één keer in je gezicht kletsen.
Hoe zeggen ze dat zo leuk in het Engels? You turn your back for one moment and it bites you in the ass?

Anderzijds…
Soms is het écht makkelijker om iets effe in de ijskast te parkeren, omdat je er op dat moment echt nog niet aan toe bent om daarmee om te kunnen…

En dan, denk ik, als het plots toch naar boven komt, is het tijd om dingen te verwerken, er te leren mee omgaan, hopend dat je er nu wel klaar voor bent. Of beséffend dat je er nu wel klaar voor bent!

Zo ging dat toch in Frozen, en waren sprookjes niet bedoeld om er lessen uit te trekken?