Sandra Rogiers Positivo Ofnie

’T WAS DE COMBINATIE VAN ALLES

Screenshot van iets wat ik postte. Moest ik hier gewoon delen, want it’s funny ‘cause it’s true.

Mij mag je echt niet unsupervised in een boekenwinkel loslaten. Ik blijf er zo ver mogelijk van weg. Enkel als er een boek is dat ik echt, echt, écht zelf wil hebben, dan stap ik een boekenwinkel binnen. En ik moet dan wel superveel wilskracht aan den dag leggen om alleen dat ene boek te zoeken en dan direct naar de kassa te stappen. (Soms lùkt dat ook, hoor!)

Gelukkig bestaan er bibliotheken. Daar mag ik me elke maand helemaal uitleven en helemaal los gaan! Zalig, tussen de boeken gaan snuffelen en uitkiezen wat en zoveel je maar wil. (Allee, geen tien, hé, die zou ik niet uitgelezen krijgen.)

Momenteel ben ik in vier boeken aan het lezen, volgens de stemming of energie van ‘t moment. Vijf, als je die op mijn nachtkastje meetelt. (En tussenin haal ik soms willekeurig een boek uit de kast en sla ik het willekeurig open en lees ik heel vaak nét dat stuk dat ik net nodig had of deugd van heb op dat ogenblik…)

Ik heb nog maar een paar mensen ontmoet die ook zo lezen zoals ik.

Over Tinnitus, dat me geleend werd door iemand, is bijna uit.

De psychologie van totalitarisme, van professor Mattias Desmet. (Gekocht, ik wil ooit tegen mijn achterkleinkinderen kunnen zeggen: kijk, zo was het ooit.)

En uit de bib: een boek over moestuinieren, want ik zou graag groenere vingers krijgen en iets meer zelf kweken in ons kleine tuintje, en Ganbatte van Francesc Miralles en Héctor García, omdat het me aansprak. Ganbatte is Japans en wordt vertaald als “Doe je best en geef niet op.”.

Dat laatste boek deed ik mee naar het ziekenhuis.

Wacht, even beginnen bij het begin.

Ik moest gisteravond om mijn jaarlijkse MRI (om morgen te horen dat er geen MS-letseltjes bijgekomen zijn.🤞).

K*t.

Dat het deze keer ’s avonds was, was voor mijn man een reden te meer dat hij wou meegaan, zodat hij kon rijden als ik moe en volledig op zou zijn.

Ik pikte hem op op zijn werk. We hebben gezellig samen op een bankje de broodjes opgegeten die ik voorbereid had. (Met slamix en kiemen en geraspte wortels uit een zakje. Ik heb me de voorbije dagen aan mijn voornemen gehouden en tijdens die drukkere periode de lat minder hoog gelegd wat eten betreft. Onze diepvries is plots een stuk leger ook.)

Daarna reden we door naar het ziekenhuis, waar we eigenlijk nog veel te vroeg waren. Ik stelde voor nog even naar de cafetaria te gaan, ik kon wel een kamillethee gebruiken om wat tot rust te komen.

(En ja, ik heb zot gedaan en zo’n karamelflan gekozen voor erbij, want ik wou dat per se nog eens op een bordje uitgieten en de karamel langs de pudding zien glijden. (Kwam er dan nog niet uit ook.) Én aan de kassa een Mars. 🙈 (Die ik niet eens opkreeg en dan moest mijn man zich opofferen voor de rest. 😂))

Daar nog de grappen van mijn man bij en ik was helemaal opgekikkerd!

In de wachtzaal begon ik te lezen in Ganbatte. Ik raakte zo’n vijftig bladzijden ver, dus ik heb dat woord wel enkele keren binnengekregen. Ja, binnen, want automatisch klonk het in mijn hoofd alsof het uitgesproken werd door zo’n typische oudere, strenge man van in de films, die spreken alsof het hen echt wel menens is.

Ik was helemaal opgepept (of zelfs retehyped, om het te zeggen zoals die ene van Dancing with the stars) van die tientallen keren GANBATTE!, in mijn hoofd telkens gevolgd door doe je best en geef niet op!, zodanig dat ik bijna recht spróng toen ik mijn naam hoorde.

(Ik ben niet écht rechtgesprongen, hoor. Stel je voor dat de andere wachtenden zouden denken dat ik er naar uitkeek, zeg!)

In het kleedkamertje, waar ik alle metalen voorwerpen moest achterlaten, kreeg ik terug een klein hartje, zodra ik ineens weer besefte waarvoor ik daar was. Straks moest ik weer een hele tijd in die nauwe buis liggen! (Gek genoeg was het bijhorende lawaai op dat moment het minste van mijn zorgen.)

Komaan, é, GANBATTE!, klonk het in mijn hoofd, doe je best en geef niet op!

Het zorgde ervoor dat ik op een rustige manier kon vragen aan degene die de MRI ging afnemen of het weer met dat schermpje mocht, zoals vorig jaar. Dat gaf toen echt een veel ruimer gevoel, alsof ik die beelden op een cinemascherm zag afgespeeld worden. (Wazig, zo zonder bril, dat wel, maar toch.)

Hij snapte meteen hoe de vork aan de steel zat en was echt supervriendelijk. Hij sprak me bij het klaarmaken de hele tijd rustig toe, en nadat ik in die buis geschoven werd, pakte hij mijn voet nog even vast en zei: ik blijf in de buurt, hé!

De eerste minuut ademde ik van de spanning heel snel en oppervlakkig. Toen alles van die avond razendsnel nog eens door mijn gedachten passeerde, voelde ik me kalmeren. Gezelligheid en vrolijkheid met mijn lieve man, die nu in de wachtzaal op me wachtte, gewoon “GANBATTE!”, en de geruststelling dat er vlakbij iemand aanwezig was.

Deze keer was het echt bij wijze van spreken in een vingerknip voorbij. Of zo voelde het toch.

Toen het gedaan was vroeg degene die de MRI afgenomen heeft of het goed gegaan was, en stuurde me terug naar het kleedkamertje.

Zonder na te denken draaide ik me om en zei hem dat dat schermpje echt heel veel helpt, maar hoe hij tegen me deed zéker mínstens evenveel.

Hoe hij daar precies op reageerde kan ik niet zeggen, want ik zie echt geen steek zonder bril, maar ik denk graag dat dat hem deugd deed, eens horen van iemand wat dat doet. Bevestigd worden.

(En als je denkt dat ik moe terug naar huis keerde… Mijn arme man, ik was helemaal hyper en kon onderweg niet stoppen met praten! Tja… ’t Was de combinatie van alles…)

Kan een afbeelding zijn van 1 persoon en de tekst 'Daarom probeer ik dus meestal zo ver mogelijk weg te blijven van boekenwinkels. Al neem ik er dan geen 18 mee, hoor. 3 misschien. Of ja, 4 kan ook. Oké, 5. Max. https://www.instagram.com/p/ Ca91gpKrPS/2utm_medium=copy_link Going into the bookstore looking for one book and walking out with 18 I REGRET NOTHING'