Sandra Rogiers Positivo Ofnie

NA DE KOLÈRE, DE LES

Nu de eerste kolère een beetje gezakt is, besef ik dat dat doktersbezoek wééral een les is voor mij…

Ze zeggen toch dat bepaalde dingen op je pad blíjven komen, tot je die les geleerd hebt?

Ik mag echt leren me meer uit te spreken, mijn mening uiten, opkomen voor mezelf, geloven in mezelf, uit mijn comfort zone komen.

Als ik dat zelfs al niet zou doen om voor mezelf te zorgen… Nù is ’t toch ’t moment om die les te verdiepen!

Al vind ik het echt moeilijk om stand te houden tegenover artsen, het is míjn lichaam, míjn gezondheid, míjn verantwoordelijkheid. Ik wil niet “wat als-en”, ik wil geen zwaardere medicatie nemen omdat het misschíen zóú kunnen dat…, en al helemààl niet als je niet weet wat dààr dan weer de gevolgen van gaan zijn.

Iemand vatte heel goed in woorden welk gevoel dat me geeft: met een kanon op een doel schieten, en dan de hele buurt verwoest als collateral damage.

(En was dat doel zelfs terecht?)

Nee, dank u. Ik raak al ver met levensstijl.

Ik ben des te vastberadener om te bewijzen dat het ook op mijn manier kan…

(Ik bestel alvast enkele cheerleaders voor over een half jaar, om me op te peppen voor deze “weight training for life”. Nee zeggen tegen een dokter, hoe uncomfortable kan dat zijn? 😅)

Kan een afbeelding zijn van 2 mensen en de tekst 'It's good to do uncomfortable things. It's weight training for life. Anne Lamott #DAILYCALM Calm'