Aan jezelf werken is een beetje als puzzelen

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Als je aan jezelf wil werken, probeer je zoveel mogelijk stukjes “bloot” te leggen, zodat ze goed zichtbaar en makkelijker werkbaar worden.
Wat niet altijd even gemakkelijk gaat: sommige stukjes zitten verkeerdelijk helemaal in elkaar vernesteld en dienen eerst met veel liefde, zachtheid en geduld ontward te worden voordat je kunt verder doen.

Dan begin je eerst aan de hoekjes en kantjes, om een beginkader en een soort leidraad te hebben, waarna je aan het diepere binnenste kunt beginnen.

Soms verloopt alles heel vlot en is het bijna té makkelijk, andere keren zit je lang te zoeken hoe het nu verder moet.

Soms krijg je zomaar ongevraagd hulp, waarmee je blij kunt zijn, óf kunt denken: dit had ik zelf willen doen.

Soms krijg je geen hulp, terwijl je die best wel zou kunnen gebruiken. Dan komt het er op aan die gewoon te vragen. Niets om beschaamd om te zijn.

In het begin zie je nog niet goed waar het heen gaat, maar langzaam maar zeker, beetje bij beetje, krijgt je gepuzzel meer vorm en uiteindelijk komt er iets moois uit, mag je genieten van het resultaat.

En dan, na een paar dagen trots je werk bewonderen, voorzichtig alles opruimen.

Er zijn namelijk nog andere puzzels om bij elkaar te zoeken…