Aanmoediging

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Als twaalfjarige deed ik eens mee aan een scholenloopwedstrijd. Zonder enige ervaring. Toen ik bijna aan het einde was raakte ik bij wijze van spreken bijna niet meer vooruit. Tot ik iemand hoorde roepen ‘Allee, Sandra!!’. Ik weet nog steeds niet wie dat was, maar die persoon zorgde ervoor dat ik mijn laatste beetje energie vond en toch nog over de finish rende.

Een paar weken geleden was mijn man aan het zappen. Hij bleef hangen bij Vice TV waar net reclame was voor Bodies In Motion. ‘Kijk,’ zei hij, ‘is dat niets voor jou?’ Eerst dacht ik dat het om te lachen was, met die eighties-vibe, maar het was een echt fitness-at-home-programma. Ik heb er enkele opgenomen en af en toe doe ik er één. Vorige week was ik net met een hele lastige cardio-versie bezig en stond op het punt halverwege op te geven (‘Dan doe ik een andere keer wel verder.’) toen mijn man binnenkwam. Hij zag wat ik aan het doen was en zei ‘Ik ben trots op je!’. Dat was voor mij genoeg om mijn tweede adem te vinden en toch door te zetten.

En nu allerlei sportevenementen afgelast worden en er hier en daar voorgesteld wordt om bepaalde wedstrijden toch te laten doorgaan maar dan zonder publiek, vraag ik me af of ze dan even goed gaan presteren als anders. Is het bij topsporters niet net hetzelfde? Zouden ze de aanmoediging van hun fans niet missen om door te zetten bij moeilijke momenten?

Iedereen heeft toch deugd van een beetje aanmoediging?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.