Afschermen

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Hoe vaak kwam ik het vroeger tegen dat mensen, zelfs wildvreemden, alles wat hen op de lever lag bij mij ventileerden. Het voelde voor mij dan vaak alsof hun pakje wat lichter was na zo’n gesprek, maar dat ik een deel ervan overgenomen had. Dan voelde ik me soms zwaar, zwaarmoedig, leeggezogen, triest, moe, uitgeput, gefrustreerd dat ik niet meer kon doen om te helpen,…

Op een gegeven moment las ik over je afschermen. De suggestie was in die tekst dat je je voorstelde dat je in een groot ei zat.
Dat werkte niet voor mij. Werd ik claustrofobisch van.

Wat later probeerde ik het door me voor te stellen dat er een bakstenen muur tussen mij en die ander stond. Dat werkte ook niet voor mij. ’t Is te zeggen, er kwam niks binnen bij mij, tot zover werkte het wel, maar er kwam ook echt helemaal níks binnen. Zo kun je ook geen gesprek voeren.

Het lukte me wel door een denkbeeldige dikke glazen wand tussen ons te zetten. Ik kon het verhaal volgen en meevoelen, maar zonder dat ik emoties of gevoelens in me opzoog. De boodschap kwam binnen dwars door het denkbeeldige glas, maar de lading die aan die boodschap vasthing raakte er niet door.

Ook binnen het gezin kan het soms nodig zijn je af te schermen. Verdriet en boosheid kunnen als een echte zwaan-kleef-aan de ronde doen in je woning. Één iemand uit boosheid of verdriet of nog andere emoties en dat blijft dan aan de ander kleven. Waardoor die ander het vaak ook weer doorgeeft aan nog een ander.

Zelf vind ik het moeilijk om binnen het gezin af te schermen. Je ziet hen doodgraag, zou alles voor hen willen doen, wil alles doorvoelen wat zij voelen, daarmee helpen, bemiddelen als dat kan,…

Weet je nog dat ik eens zei dat je uit iemands verhaal moet blijven, en dat ik het daar moeilijk mee heb bij mensen die dicht bij me staan, die me dierbaar zijn?

Da’s meestal nog steeds zo, hoor. Actie – reactie, weet je wel… Maar soms is het nuttig om in je hoofd een stapje achteruit te doen en objectief te kijken naar wat er gebeurt of gezegd wordt.

Wat me ook nog niet altijd lukt tijdens zo’n gesprek. Maar achteraf des te vaker.
Voelen: dit is niet mijn pakketje, maar van de ander. Ik hoef het niet met me mee te dragen. Vanwaar komt hun gevoel? Hun boosheid, verdriet, frustratie,…? Gaat het over mij/waarover hij/zij het heeft of zit er nog iets anders achter? Wat was de trigger? Kan ik er iets aan doen? Kan ik hiermee helpen? Is luisteren en hen laten ventileren voldoende?

Er zijn voor een ander is heel mooi, en vind ik zelfs nodig. Maar aan jezelf denken en jezelf voldoende afschermen ook. Vind ik.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.