Afwijkend

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

TV… pfff…
Ik steek hem meer aan uit gewoonte dan wat anders… Er is niet veel meer dat ik echt wil zien…
Zelfs die ene quiz die ik vroeger leuk vond kan me niet meer bekoren. Met die duidelijk voorbereide grapjes en dat gelach dat de helft van de tijd nogal nep overkomt op mij…
Dus doe ik hem vaak snel terug uit. Anders begint-ie mij te hypnotizeren: “Gij zult suf in de zetel blijven hangen…!”

Wat ik momenteel wel nog steeds graag bekijk: The Big Bang Theory en The Good Doctor.
(Dat de ene reeks iemand met autistische neigingen bevat en de andere iemand met autisme, dat zal uiteraard wel geheel toevallig zijn.)

En af en toe kan ik ook eens een film opnemen die ik wil zien.

Ik kan echt niet meer naar films kijken zonder er een boodschap uit te halen, zonder de niet zo verborgen symboliek te zien.

Zo spelen ze nu de Divergent-reeks. (Moet ik hiervoor “spoiler alerten”? De verhaallijn is wel bekend, zeker?)
Daarin wordt het volk in groepen verdeeld om het beter beheersbaar te houden. Om de vrede te behouden. Nog los van het feit dat het niet zo werkt, hoe kun je nu voor één groep kiezen? Iedereen is toch wel minstens van vanalles een beetje?

Stel je voor dat je in het echt maar in één groep zou mogen vertoeven…
Serieus of moppentapper. Helper of geholpene. Kluizenaar of “onder-de-mensen-komer”. Ik zeg maar wat.
Ik zie mezelf als een soort venndiagram met vele cirkels. Ik ga bijvoorbeeld graag de natuur in, en dat vind ik leuk om met gelijkgestemden te doen. En met sommigen daarvan kan ik ook over spiritualiteit praten, maar niet met iedereen, dus dat zou dan ook een groep apart moeten zijn. Soms heb ik ’t zot in, en dat zal met sommige van die natuurliefhebbers en spiri’s kunnen, met andere dan weer niet. Nóg een andere groep. Moeders, boekenliefhebbers, foodies, healthies, noem maar op, snap je waar ik naartoe wil?
In groepen verdelen, nergens voor nodig, we zijn toch allemaal vanalles een beetje en moeten daar gewoon in overeen komen…

En in die films tonen ze ook mooi dat het nooit goed komt als één groep wil beslissen wat goed is voor al de rest, zelfs goedbedoeld. Uiteindelijk draait het toch weer om macht en controle, en uitsluiting van degenen die daar niet in mee willen of kunnen of die daar gewoon niet in passen… Toch?

En nog iets: soms voel ik me zélf Afwijkend.
Maarre… hoe meer mensen ik leer kennen…
Hoe langer, hoe minder, eigenlijk. Of ja, iedereen heeft wel een afwijking, dat bedoel ik.

Laten we gezellig allemaal samen ons afwijkende zelf zijn!