Als de natuur je fantasie een handje helpt

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Wat een weer was dat gisteren!
No way dat ik mijn man met zijn fiets naar zijn werk zou laten rijden, ’t is goed om onder een auto te waaien!

Terwijl ik daar dan toch was, dacht ik, kon ik naar de winkel daar in de buurt om boodschappen gaan. Dan moest ik wel nog een halfuurtje wachten tot het open ging, maar waarom zou ik benzine verspillen door eerst naar huis te rijden, tegen dat ik thuis was zou ik alweer mogen vertrekken.
En ik ben redelijk goed (geworden) in wachten en “niets” doen. ’t Is een gave.😁

Vroeger voelde ik me altijd schuldig als ik niets nuttigs deed, ik moest van mezelf steeds bezig zijn. In een maatschappij waarin velen pas respect hebben voor iemand als die heel hard werkt en het altijd druk, druk, druk heeft, is het niet altijd makkelijk om ongegeneerd niets te doen.

Maar daar trek ik me steeds minder van aan. De laatste jaren besef ik dat ik dat gewoon nodig heb om optimaal te functioneren.
(Eigenlijk denk ik dat iedereen dat nodig heeft, maar dat men dat niet beseft door de mallemolen van het leven gewend te zijn.)

Daar stond ik dan, op de parking, met mijn boek. Ik had vorige week Harry Potter in het Engels gevonden in de bib, dat voegt nog iets extra’s toe, vind ik. (En ja, ik heb nog steeds iets kinderlijks in mij, ik vind het heerlijk om even in een heel andere wereld te vertoeven.)

De eerste twee bladzijden kon ik me niet goed concentreren. Sowieso moet ik altijd terug een beetje in het verhaal komen als ik verder lees van waar ik de vorige keer gestopt was. Maar die waanzinnig wilde wind die de hele tijd tegen de auto beukte zorgde er al helemaal voor dat ik me niet goed kon focussen.

Tot ik aan dat stuk kwam dat ze met de trein naar Hogwarts rijden. Door het heen en weer schommelen van de auto waande ik me al snel bij hen in die voortdenderende trein. Vanaf dan werd ik helemaal in het verhaal gezogen.
Ik dacht helemaal nergens anders aan, ik besefte niet meer waar ik werkelijk was, ik zag of hoorde niets anders meer dan de beelden en geluiden uit het boek.

Tot ik plots een vervelend, zich steeds herhalend muziekje hoorde uit de coupé naast ons.
Ach nee, het was het wekkertje van mijn gsm. Het was tijd. De winkel opende zijn deuren.

Met een opgeladen, opgewekt gevoel begon ik voor de tweede keer aan mijn dag. Helemaal tot rust gekomen en tegelijkertijd heel energiek.

Ik wens iedereen geregeld verloren halfuurtjes (of langer!) van zalig heel nuttig “niets” doen…