Als het universum je een schop onder je kont geeft

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Begin juli heb ik weer een controle-afspraak met de neuroloog in verband met mijn MS. Ik ga er van uit dat hij wel weer zal zeggen dat ik goed bezig ben.

Het minst leuke eraan is de halfjaarlijkse bloedafname, om te zien of de MS-medicatie geen kwalijke gevolgen heeft op onder andere mijn lever. Kunnen ze zien aan de bloedwaarden.

Ik ben dus alvast naar de huisarts geweest om me te laten prikken. En terwijl ik daar toch was heb ik hem ook mijn vinger laten bekijken. (Weet je nog, verrokken ligamenten?) Die doet namelijk na vier weken intapen nog steeds pijn, ik kan hem nog steeds niet volledig strekken, ik kan nog steeds geen vuist maken en hij zit nog steeds dik aan de gewrichtjes. Vond hij raar. Hij verwees me door naar een arts die gespecialiseerd is in handen.

Ben ik gisteren naartoe geweest. Een heel vriendelijke dokter die alles goed uitlegde. Het is blijkbaar heel normaal dat zich bij zo’n verwonding veel littekenweefsel vormt, wat het dikke gewrichtje verklaart. En ook dat dat de pezen en ligamenten heel stram maakt. Ik moest een zo stevig mogelijke vuist maken. Mijn ringvinger stak rebels uit. Hij mat de kromming van mijn vinger als ik hem zo goed mogelijk strekte: 20 graden. Hij testte zijwaarts of er iets mis was. Gelukkig niet. Doordat ik geen last had van instabiliteit zou het niet nodig zijn om te opereren, zei hij. Oef. Hij schreef me twee maanden intensieve handkine voor (“Neem voordien maar best een pijnstiller!” Ben ik in principe niet voor, maar ik ben ook niet voor afzien.) en ik ga ’s nachts moeten slapen met een speciale spalk (Een “orthese”, had ik nog nooit van gehoord.) om mijn krom vingertje weer recht te krijgen. Over zes weken word ik terug bij die dokter verwacht voor controle.

Voorlopig zit masseren er dus nog steeds niet in. Pfff… Ik hùnker ernaar weer te kunnen beginnen. Geeft niet alleen mijn klanten een goed gevoel, mij ook…
Mijn Bachbloesemgesprekken schieten ook nog niet in gang. Tja, ik ben ook echt niet commercieel aangelegd en maak vast niet genoeg of op de juiste manier reclame…

Zal ik het maar zien als een teken dat ik me eerst nog met andere dingen moet bezighouden?

Ik schrijf me al wéken te pletter en I’m loving it!
Ik heb de laatste tijd behoorlijk wat gelezen, opgezocht en herhaald. Veel bijgeleerd, ook voor mezelf. Blijf ik doen.
En ik ben intussen eindelijk begonnen met die workshop relaxatietherapie in elkaar te puzzelen waar ik het al meer dan een half jaar geleden over had. Ik weet wat ik erin wil steken, hoor, het lukt me alleen nog niet om er een mooi geheel van te breien. Wil het niet komen door faalangst? Bang dat ik met mijn mond vol tanden ga staan voor een groep? Ik heb nog nooit een black-out gehad, maar stel je voor dat ik dat dàn krijg?

Weet je wat, ik heb toch tijd, ik ga elke dag weer die sporterstruc toepassen, je weet wel, hoe ze vóór de wedstrijd voor zich zien hoe ze het parcours afleggen en winnen.

Ik ga gewoon visualiseren hoe ik alles vlot en spontaan uitleg. Tot ik zelf geloof dat dat zo zal zijn. En als je iets zelf gelooft, dan kun je het.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.