Als je je man al gebrainwasht hebt

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

We waren gisterennamiddag naar twee plaatsen geweest en op weg naar huis besefte ik dat ik nog niets voorbereid had voor het avondeten aangezien de tweede plaats eigenlijk niet op de planning stond. Ik zei dat ik absoluut geen zin had om nu nog te beginnen koken maar dat ik ook absoluut geen fast food wou.

Wat verder passeerden we een gloednieuwe winkel, dus dachten we: we springen daar eens vlug binnen, eens zien wat hun aanbod is.
(Als je oplettender bent dan ik gisteren, dan voel je al waar het verhaal naartoe zal gaan. “Gloednieuwe winkel” en “zaterdag” gaan niet goed samen.)

Ik had niet verwacht dat mijn hart zo’n sprongetje van blijdschap zou maken toen ik een veggie maaltijd zonder “fabrieksvulling” zag staan.

Helaas verdween dat enthousiasme al snel toen we de kassa’s naderden. Ellenlange rijen, en het ging maar niet vooruit.

Manlief zag na een tijdje dat ik niet meer in mijn goeie doen was.

‘Wordt het te lawaaiig voor je?’
‘Nee, het gaat.’
(Achteraf, in de relatieve stilte van de auto, besefte ik pas dat het echt wel te lang lawaaiig geweest was voor me.)

‘Ben je moe?’
‘Nee, het gaat.’
(En dan na het avondeten gapend in de zetel liggen.)

‘Begin je honger te krijgen?’
‘Nee, het gaat.’
(Ik had een uur geleden tussenin nog een banaan gegeten, hoor! Maar die was natuurlijk al lang verteerd, dus ja, ik begon gevaarlijk dicht tegen “hangry” aan te hangen.)

(En by the way, wel leuk dat degenen die me goed kennen al weten dat het hoogstwaarschijnlijk niets persoonlijks is als ik wat humeurig loop maar dat het vast te maken heeft met één van de heilige drievuldigheid drukte-vermoeidheid-honger.)

‘Het werkt gewoon ongelooflijk op mijn zenuwen dat het hier zo traag vooruit gaat.’
Wat hij niet gewoon is van me. Normaal ben ik een kei in wachten. Ik ben geduldig en heb er alle begrip voor als bijvoorbeeld in een gloednieuwe winkel de kassierster zich nog moet inwerken.

Ik kan me meestal goed bezighouden, ik kan me wel vermaken met mijn eigen gedachten of, nog beter, met aarden, zoals ik jaren geleden van een wijze dame leerde.
(Doen alsof ik een boom ben, met wortels die uit mijn voeten groeien en diep en stevig in de Aarde grijpen, tot mijn voeten en kuiten beginnen te tintelen en ik verbinding met de Aarde voel. Super!)

Maar deze keer was ik ongemerkt al zo ver heen door de drie bovenstaande dat het niet eens in me opkwam.

Gelukkig weet mijn ventje al heel goed welke dingen ik normaal allemaal doe om tot rust te komen dus zei hij:
‘Anders moet je je ademhalingsoefeningen doen.’

Briljant idee!
Instant rust(iger)!

(En toen ze tegen de hele lange rijen kwamen zeggen dat we aan de andere kant onze koopwaar zelf konden gaan inscannen (wat we niet hadden gezien, nog tussen de winkelrekken staande), en we zo onverwacht binnen een paar minuten buiten waren, viel er nog meer druk van me af.😋)