Als je zuinig en duurzaam bent in een consumptiemaatschappij

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Zo’n vijfenhalf jaar geleden heb ik mijn eerste smartphone gekocht. Vanwege het gebruiksgemak koos ik voor een iPhone. Het kleinste, goedkoopste model. Wat toch nog wel duurder was dan andere merken, maar ik ben niet het type dat elk jaar het nieuwste model wil, ik zou hem opgebruiken tot-ie kapot was, dus vonden we het wel kunnen.

En ik heb hem nog steeds. Heel content van.

Alleen begon ik enkele maanden geleden meldingen te krijgen via mijn bankapp dat die binnenkort niet meer zou ondersteund worden door mijn gsm. Verouderd.

En nu werkt die app dus niet meer.

Noem me gierig, ik noem mezelf liever zuinig en duurzaam, ik weiger een verder nog prima werkende gsm weg te doen. Al is het een heel gedoe: terug via de computer overschrijvingen doen (ik zou zeggen terug naar de oertijd, maar toen hadden ze wel andere dingen aan hun hoofd, veronderstel ik), en ik ga de gsm van mijn ventje meenemen voor de klanten die graag digitaal betalen. ’t Is wennen, na al die jaren gemak.

En ik blijf het raar vinden dat het enkel die bankapp is die het niet meer doet.

Je zou bíjna gaan denken dat die banken willen dat geld rolt!