Als uit mijn meditatie blijkt dat ik nog steeds niet aards genoeg bezig ben

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Ik zette me op mijn kussentje. Vóór ik aan de meditatie begon die ik in mijn hoofd had, wou ik eerst aarden.

Normaal komt dan vanzelf het beeld van wortels die uit mijn voeten groeien, stevig en diep in de grond, of een draad die uit mijn voeten komt en me verankert aan een kristal midden in de aarde, of een energiestraal vanuit mijn voeten naar de kern van de aarde,…

Deze keer niet. Ik schrok. Het was een stevig koord dat me hardhandig naar beneden trok, strak gespannen. Alsof ik een hele grote luchtballon was die anders weg was, de lucht in. Of nee, het voelde eigenlijk meer alsof ik een wild paard was dat anders zou wegrennen.

Ik voelde meteen wat dit me duidelijk wilde maken: dat ik nog steeds te veel in mijn hoofd zit en te weinig in mijn lijf.
Alle gevoelens en bezorgdheden rond de huidige situatie die terug mijn hoofd bewonen (en zonder huur te betalen, hé!).
Van de nood een deugd willen maken en meer tijd besteden aan werken aan mezelf, met boeken en meditaties en oude cursussen en nieuwe en oude ideetjes.
En de valkuil van wie aan zijn spirituele ontwikkeling wil werken: focussen op de bovenste chakra’s en de onderste een beetje verwaarlozen.

Ik liet die geplande meditatie dus maar, en ging met mijn aandacht naar het beeld van dat koord dat er met alle kracht voor wou zorgen dat ik niet wegzweefde.
Andere beelden kwamen tevoorschijn, van meer aardse dingen. Het ene al onverwachtser dan het andere.
Donker zwaar brood kneden met mijn handen. (Lekker!)
Een boswandeling. (Altijd deugddoend!)
Op de grond stampen of marcheren op drummuziek. (Leuk, hoor ik graag, percussie.)
Met blote voeten in het gras. (Wàt? ’t Is koud, zenne!)
Poetsen. (Aardser wordt het niet, hoor.)
Aardappelen eten. (? Oké… komt uit de grond…)
Schilderen. (Omdat ik als niet zo heel erg creatieveling mijn aandacht er extra moet bij houden zodat ik niet weer verdwaal in mijn gedachten?)
En toen veranderde ook het beeld van dat koord. Nog steeds aanwezig, als een soort waarschuwing of herinnering, maar al wat losser.

Wat zei onlangs ook alweer iemand tegen mij?
Kom eens wat vaker uit je hoofd en van die mat af en wat meer in je leven en in je lichaam.

Balans.
Blijft toch een moeilijke.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.