Angst is een illusie

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Die zin las ik onlangs ergens. Angst is een illusie.

Lijkt me wel heel erg afhankelijk van de situatie.
Als je ergens wandelt en er komt plots een hond grommend en kwijlend en zijn tanden tonend dichterbij, dan lijkt de kans dat er iets gebeurt redelijk reëel en lijkt het me logisch dat je bang bent.

Of als je als kind gebeten werd door een grote hond en daardoor later nog steeds bang bent van grote honden. Dan is de oorzaak van die angst heel reëel.

Maar misschien hadden ze het nog over iets anders. Een voorbeeld dat ik daarrond eens las: als je in het donker in het bos loopt en al nerveus en niet op je gemak bent en een boomwortel aanziet voor een slang.

Daar heb ik trouwens ook nog een klein voorbeeldje van uit eigen ervaring: ik wou vorige week beginnen koken en schrok van de spin die op het aanrecht zat. Wat? Ze had zomaar eens kunnen opspringen en heel luid BOE roepen naar mij!
(Ik weet ook niet waarom ik altijd schrik van zo’n dikke spin.)
Maar toen ik goed keek bleek het een tomatenkroontje te zijn dat ik over het hoofd gezien had bij het opruimen na de vorige kookbeurt. 🤦‍♀️😊

Hoe komt dat toch dat je hersens op een fractie van een seconde iets anders maken van de werkelijkheid?

En dan is er nog die andere soort angst: de wat als-angst.
Al meer dan een jaar heb ik daar toch af en toe last van. Niet zo vaak bewust, want daar kan ik wel mee om. Onbewust. Dingen die toch blijven hangen en waar ik me zorgen om blijk te maken. Vragen en zorgen die zo net onder de oppervlakte blijven ronddraaien en af en toe opduiken om toe te slaan.

Wat als dít gebeurt? Wat als we dàt moeten doen?
Terwijl een jaar later (bijna) niets van dat alles is gebeurd bij ons. Dus in die zin is angst inderdaad wel een illusie. Soort van. Want het zóu kunnen gebeuren, maar het kan zeker ook van niet. Dus waarom zou je je daar zoveel zorgen over maken? Dan heb je dubbel gevolgen: voordien en àls het dan toch zou gebeuren.

En op de momenten dat ik mezelf daar attent op kan maken dan denk ik altijd aan Eckhart Tolle. In De Kracht Van Het Nu schrijft hij iets in de trant van dat gisteren voorbij is en morgen nog moet komen, en dat enkel hier en nu van tel is.

Wat gepasseerd is, daar kan ik toch niets meer aan veranderen, en wie weet wat nog zal komen, dat heb je ook niet echt in de hand. Nu, op dit moment, voel ik me oké en daar wil ik ook bewust van (kunnen/mogen) genieten.

En ja, ik weet het wel, je kunt leren uit het verleden en je kunt je voorbereiden op de toekomst, en ik wil ook helemaal niet aan struisvogelpolitiek doen, ik wil er gewoon niet de hele tijd over piekeren, bewust of onbewust.
Dus hou ik me daaraan vast. Aan dit moment. Waarin ik me oké voel.