Ben je boos?

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Vorige vrijdag veel te laat in bed gezeten voor mijn doen.
(Niet zo heel erg laat, hoor, op een uur dat de meeste andere mensen een normaal uur vinden, maar ik ben dus duidelijk echt een ochtendmens…)

Zaterdag liep ik de hele dag moe rond, zelfs na een middagdutje van drie uur!
Alles was ook weer veel te luid, buiten mij en binnen in mijn hoofd, dus liep ik een groot deel van de dag met mijn koptelefoon op om het getuut niet zo hard te horen en om alle andere geluiden zo veel mogelijk buiten te sluiten.

Ik was die dag dus niet zo gezellig voor mijn huisgenoten. Maar ze weten, als er iets is, dat ze me dat altijd mogen duidelijk maken.

Dat deed Dochterlief op een bepaald moment dan ook, ze wou iets vertellen en tikte op mijn schouder.

Ik moet me nogal bruut en humeurig omgedraaid hebben, want ik zag haar gezicht op slag veranderen.

“Ben je boos?”, vroeg ze.
“Nee, teveel prikkels, het ligt niet aan jou, schat, vertel maar.”
Gerustgesteld begon ze enthousiast te vertellen.

Ik vond dat achteraf eigenlijk heel volwassen van haar. Dat ze niet zomaar er van uit ging dat ik boos was en daar dan op reageerde met boos terug zijn, of verdrietig zijn, of schuldgevoel of terugtrekken. Ze vroeg het gewoon. Wat mij de kans gaf gewoon rustig antwoord te geven.

Kunnen we nog iets van leren.