Beter dan bloemen

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Er is een tijd geweest dat mijn man wel eens bloemen meebracht. Enkel als hij speciale vond, had ik de indruk. Lichtgroene rozen, weelderige bloemsoorten, wild ogende boeketten met knoppen die ik nog nooit gezien had,…

Ik was er uiteraard telkens heel blij mee, maar naarmate de tijd vorderde hoefde dat voor mij niet meer. Zo dat gevoel van, kijk eens, ik heb vele euro’s uitgegeven om te tonen hoeveel ik van je hou.

Voor mij zit het meer in gebaren.
(En als ik zin heb in bloemen koop ik ze zelf wel.)

Eerst een ander verhaal nu.
“Mijn” kamertje begon alsmaar rommeliger, slordiger en dus minder rustgevend te worden. Ik ben ook met zoveel tegelijk bezig, en dan heb ik alles graag rond mij binnen handbereik. Maar op den duur volstond het plooitafeltje niet meer om alle mappen, cursussen en boeken op te leggen. Mijn plooibare massagetafel (die ik in normale tijden meeneem naar een paar klanten aan huis en nu helaas enkel af en toe voor mijn gezin gebruikt wordt) begon ook al een verzamelplaats te worden. En da’s natuurlijk niet de bedoeling.

Dus wou ik meer kastruimte. Ik bestelde online en zorgde dat alles mooi aan de kant was op de dag dat ze zouden leveren, eind januari. Alles in curverboxen gedaan, tafeltje en massagetafel opgeplooid in een andere kamer, yogamatje opgerold en samen met mijn meditatiekussen in een hoekje gezet.

Maar ik bleef op mijn honger zitten. Er bleven maar dingen tussen komen waardoor er niet kon geleverd worden. Al die curverboxen werkten op mijn zenuwen. Ik hunkerde ernaar mijn kamertje weer mooi en rustig te kunnen inrichten.

Deze week was het eindelijk zover! De bouwpakketten werden geleverd, recht in mijn kamertje. Konden we dit weekend dan samen in elkaar zetten!
Dacht ik.

Die avond verliep zoals veel andere, als mijn huisgenoten thuiskwamen van school en werk. Vaak hebben ze nood aan “even thuiskomen”. Ontprikkelen. Dan gaan ze elk even naar hun eigen tot-rust-kom-plekje om wat te lezen, muziek te luisteren, te computeren, terwijl ik (met koptelefoon om mezelf ook te beschermen tegen overprikkeling) het avondeten afwerk. Ook deze keer was dat zo.

Toen ik hen wou halen om te komen eten, zag ik dat de deur van mijn kamertje openstond. Denkend dat ik vergeten was die dicht te doen, pakte ik de klink al vast… en zag mijn man op zijn knieën zitten, naast een al half afgewerkte kast.
Van de verrassing sprongen de tranen me in de ogen…
Wat een lieverd toch…

Hij ziet me graag en wil me blij en gelukkig en tevreden zien.
Beter dan bloemen, toch, een langverwachte kast in elkaar steken?

(Nu hoop ik maar, dat ik dat ook genoeg doe, tonen dat ik hem graag zie…)