Bijna vermoord

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Misschien zal het op jou niet zo dramatisch overkomen als de titel doet vermoeden. Op mij wel.

Twee dingen voor ik aan mijn vertelling begin:
– Al meer dan een maand geleden vertelde één van onze buren dat hij vaak een wild konijn dicht in de buurt zag. Vorige week hebben we het ook gezien. Vanuit ons slaapkamerraam zagen we hem zitten bij onze haag. Verwonderd dat hij of zij zo dicht bij huizen kwam, bezorgd: als-ie straks maar niet onder een auto terecht komt…

– We hebben vorige week een net over onze aardbeiplantjes gehangen ter bescherming tegen de vogels, want die lusten die rode snoepjes ook graag.

Dus… Gisterochtend vroeg postte ik met een warm gevoel die blog over konijnentherapie. Met dat gevoel nog in mijn lijf ging ik naar buiten om onze konijntjes eten te geven.

Toen ik buiten kwam zag ik aan de andere kant van de tuin dat er iets niet klopte. Ik ging dichterbij kijken en zag het levenloze lijfje van een wild konijnenjong in het aardbeiennet hangen, helemaal vernesteld, allemaal draad verward rond zijn amper anderhalf-twee maand oude lijf.

Ik vroeg me pas later af hoe hij in hemelsnaam in onze nochtans goed afgesloten tuin geraakt was. Op dat moment was ik in schok. Om “ons” eten te beschermen heb ik onbedoeld een ander levend wezen opgeofferd. Je mag het onnozel vinden, om een konijn dat niet eens van ons is, maar de tranen sprongen in mijn ogen.

Ik bukte me om het lichaampje uit het net te ontwarren, pakte het vast en schrok me rot toen het wild begon te spartelen en zo nog steviger vast kwam te zitten. Het moest dus nog maar pas gebeurd zijn. Ik ging naar binnen om een schaar, wat kon me dat net bommen… Intussen was mijn man ook beneden (niet iedereen vindt het leuk om zo ontieglijk vroeg op te staan), zag dat ik van streek was en ging mee naar buiten.

Wat mij in mijn paniek niet lukte, lukte hem met een engelengeduld wel. Hij haalde het jonkie bijna helemaal uit het net, enkel aan het nekje kon hij het niet veilig verwijderen, daar kwam een schaar aan te pas.

Amai, het kon zich niet vlug genoeg uit de voeten maken toen het los was! Was me dat een opluchting!

Ik voel meer en meer mee met dieren (ja, ook met mensen, natuurlijk, maar dat was al zo). Ik ben dan ook meer en meer op weg naar het vegetariër zijn. Sinds die walgelijke ervaring waar ik een kleine twee maanden geleden over schreef heb ik nog twee keer vlees gegeten. Een keer omdat ik het gevoel had er behoefte aan te hebben, en na twee-drie happen liet ik het liggen. En een keer omdat ik zin had in de salamiworstjes waar de kids van smulden bij het aperitief, en na één hap keerde mijn maag al.
Bye bye vlees?

Zou anders ook maar hypocriet zijn, hé. Zo geraakt worden door een konijntje dat zou gestorven zijn omwille van ons eten, maar het dan maar normaal vinden dat een varken gedood wordt zodat ik gehakt door mijn puree zou kunnen draaien.

Wat trouwens geen verwijt is naar mensen die het (nog?) niet zo aanvoelen! Ik heb er ook lang over gedaan eer het zo ver was, en bovendien maak ik het nog af en toe klaar als mijn kinderen daar om vragen. Ik wou gewoon neerpennen hoe ík me daarbij voel…

Anyway…
Blij dat het goed afgelopen is.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.