Bosbad

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Je hebt dat vast ook al wel eens meegemaakt: je rijdt ergens naartoe en plots ben je daar. Zowat op automatische piloot kom je aan op je bestemming. Je hebt wel elke auto, fietser, voetganger opgemerkt, maar zonder echt na te denken ben je er ineens.

Had ik deze week ook.

Door omstandigheden bracht ik de kinderen al redelijk vroeg naar school en dacht: nu ik hier toch ben kan ik enkele kilometers verder naar die ene winkel om boodschappen te doen, het nuttige aan het… nuttige koppelen.

Wat ik niet wist is dat de kortste weg ernaartoe onderbroken was. Mocht ik toch nog rondrijden.

En plots stond ik daar. Niet aan die winkel. Op de parking van het bos dat daar ook niet zo veraf was. Huh?

Iets in mij zal gedacht hebben: hier ga je deugd van hebben, neem maar wat tijd hier!

Ik dacht aan de drukke namiddag die me te wachten stond en permitteerde me een uitgebreide natuurpauze voor ik alsnog om die boodschappen reed.

Eerst een wandeling. Deze keer stapte ik flink door, ik had er nood aan mijn hart eens wat sneller te laten slaan, want thuis schiet cardio er de laatste tijd bij in. Daardoor heb ik niet echt op planten of bomen gelet, maar des te meer op de vogelgeluiden. Het was zalig! Duiven, tjiftjafs, vinken, merels, een koekoek en nog enkele soorten die ik nog niet herken. Het voelde werkelijk alsof ik baadde in hun rustgevende gefluit. Nog nooit eerder zo ervaren…

En daarna dacht ik nog even te lezen op een bankje bij de vijver maar het was daar veel te mooi en interessant om te lezen. Ik keek mijn ogen uit. Enkele eenden lagen op de oever te zonnebaden, en gingen wat later snaterend de vijver in, zacht golvende sporen trekkend in het water. Een meerkoetkoppel was met hun piepende kuiken bezig. Prachtige blauwglanzende libelles vlogen tussen het riet. Enkele vissen spartelden tussen de waterlelieblaadjes, alsof ze ook even een straaltje zon wilden meepikken. Een kikkertje. Een rondfladderende vlinder. Een traag voortkruipende rups.

Het voelde bijna meditatief.

Heerlijk.

Daarna wandelde ik mijmerend langs een dreef terug naar de auto.

Een bosbad. Ik had het woord al eens eerder gehoord maar kon me er toen niets bij voorstellen. Ja, boswandelingen kunnen enorm goed doen, maar een bosbad?

Even gewoon zíjn, alles in je opnemen, kijken, luisteren, voelen, zonder verder iets te doen.

Plots snap ik dat woord. Ik vóelde het. Een bosbad. Het was ook wel soort van zuiverend.

En opladend! Alsof ik mijn innerlijke gsm een uur in het stopcontact gestopt had en de batterij weer helemaal vol was!

Echt fantastisch…

Heb jij al eens een bosbad ervaren?

En heeft jouw binnenste je al eens op automatische piloot ergens heen gebracht waar je zonder dat je het besefte behoefte aan had?

Ik wens het je in elk geval toe!

🌳
🌲
🌿
☘️
🦆
🦋
🐸
🐛
💝