Chakra’s en mijn roetsjbaan

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Ik ben al lang geïnteresseerd in chakra’s. Wat hun werking is, wat ze doen…
Ik wist ongeveer waar ze zich zouden moeten bevinden, en waar ze voor staan. Maar ik twijfelde toch nog. Is dit wel echt? Tenslotte had ik daar nog nooit een ervaring mee gehad, had ik ze nog nooit gevoeld.

Hoe meer ik begon te mediteren, hoe meer ik echter wel eens iets voelde.

(Ik zeg er telkens kort bij waar het naar mijn gevoel om gaat, er valt nochtans nog zóveel meer over te vertellen, maar dat laat ik graag over aan experten.)

Wat ik een zeldzame keer ervaren heb:

Het gevoel dat bij een liefdevolle knuffel hoort ter hoogte van het hartchakra, wat kort gezegd staat voor liefde, niet alleen voor anderen maar ook voor jezelf.

Het gevoel van een frisse wind, openheid, vrijheid ter hoogte van het keelchakra, wat staat voor communicatie en creativiteit, je stem laten horen, niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk.

Een drukkend, ik-zit-opgesloten-laat-me-eruit-gevoel ter hoogte van het derde oog, wat staat voor een soort wijsheid, inzicht, intuïtie, fantasie, geestelijke kracht, een hoger bewustzijn.

Een verwachtingsvolle kriebel ter hoogte van het sacraal chakra, wat kort gezegd staat voor voelen en genieten, geluk en plezier durven toestaan, seks en welzijn.

Een getintel ter hoogte van het kruinchakra, wat staat voor verbondenheid met het grotere geheel, eenheid, een dieper weten, een soort spirituele energie.

Gisteravond voelde ik voor het eerst iets ter hoogte van het zonnevlechtchakra.
Ik was een beetje uit mijn hum en besloot me terug te trekken en met mijn paternoster aan de slag te gaan. (Weet je nog, mijn blog over paternoster en het mysterieuze getal 108?)
Ik zette me op mijn meditatiekussen en de woorden die me vanzelf te binnen vielen waren “love and abundance” (heerlijk hoe dat uit je mond rolt, abundance). Ik was nog niet aan mijn twintigste kraal toen heel de regio zo ongeveer tussen mijn maag en mijn navel warm begon te krijgen. Eerst werd ik bang (wat gebeurt er?!) en wou ik stoppen, maar al gauw voelde het aangenaam en ergens ook vertrouwd. Ik hield het mijn 108 keer vol en na afloop besefte ik dat dit dan mijn zonnevlechtchakra moest zijn. Het symbool daarvoor staat op mijn meditatiekussen. Wat trouwens geel is, het bijhorende kleur daarvan. Niet toevallig, ik heb namelijk moeite met waar het voor staat, hùnkerde ernaar. Het is ook het enige waarvan ik vanbuiten de Sanskriet vertaling ken: Manipura. Het is het centrum van je persoonlijke identiteit, staat voor eigenwaarde, een sterk en veerkrachtig ego, assertiviteit, in je kracht staan, vertrouwen, zelfrespect, je waarde kennen, grenzen trekken,…

Ik heb ook echt het gevoel dat ik mijn innerlijke kracht steeds beter leer kennen. Ik durf meer uiten wie ik ben en waarvoor ik sta, ik wil/kan/durf steeds meer voor mezelf kiezen.
Aan jezelf werken, het loont.

Het enige chakra waar ik nog geen fysieke ervaring mee gehad heb is het wortelchakra. Net zoals je van bepaalde organen of spieren soms pas weet waar ze precies zitten als je ze eens pijnlijk gevoeld hebt, net zo weet ik nog niet precies waar die zou liggen.
Ik kijk er een beetje naar uit dat ook eens te voelen. Als het zo ver is, zou dat dan betekenen dat ik ook beter kan omgaan met waar het voor staat? Ik kan het om één of andere reden ook nog niet goed omschrijven… Zegt dat er al iets over?
De basis? Zekerheid, veiligheid, structuur, vertrouwen, gezondheid, een ik-heb-hier-mijn-plaatsje-gevoel?

Komt wel. Soms voelt “het leven” alsof ik op een roetsjbaan zit. Wat ik wel een geruststellend idee vind. Bij momenten lijkt er niets te gebeuren, andere momenten gaat het er wild aan toe, soms word ik er ook een beetje bang van, maar je weet: de roetsjbaan neemt me overal naartoe waar ik nog moet passeren en naar waar ik uiteindelijk heen moet.

Gewoon ondergaan en:

Enjoy the ride!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.