Cognitieve dissonantie

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Een hele tijd geleden vertelde een vriendin me iets wat ze onbegrijpelijk vond en keek me vragend om een reactie aan. Ik antwoordde: cognitieve dissonantie.
Had ze nog nooit van gehoord.

Sindsdien kwam ik de term nog enkele keren tegen en dacht telkens, hier moet ik over schrijven, maar ik vind het nogal moeilijk om uit te leggen. Gisteren las ik het wééral ergens, dus ik doe toch maar eens een poging.

Als je al je hele leven iets weet, iets héél zeker weet, en het maar heel normaal vindt dat dit zo is en iemand komt op de proppen met iets helemaal tegengestelds, iets dat wat je al al die tijd gelooft of wat je zo geleerd hebt totaal tegenspreekt, dan kan dat een enorm onbehaaglijk gevoel teweeg brengen. Dan mag die ander nog met zoveel bewijzen afkomen, het gaat er maar niet in dat die gelijk heeft of zou kunnen hebben, dan kan en wil je dit niet geloven. Want dat kan enorm veel stress en een soort innerlijk conflict bezorgen en dan wil je gewoon in je eigen veilige cocon blijven van wat je weet en voelt, vasthouden aan het oude, comfortabel met je eigen kennis, geloof, gedrag,…

Ik moet dan altijd denken aan die ene die als eerste zei dat de aarde rond de zon draait en niet omgekeerd, zoals gewoonweg iedereen als vanzelfsprekend aannam.
Dat moet me nogal een massale cognitieve dissonantie van jewelste geweest zijn, als iedereen plots die kennis in het gezicht gegooid kreeg…