De markt was weg!

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

(Ofte: als je oriëntatievermogensgewijs “challenged” bent.)

Wat ben ik dankbaar voor de uitvinding van de GPS! Vroeger ging ik nergens in mijn eentje naartoe als ik niet al de weg kende, tenzij het niet àl te ver was en ik een supergoeie uitleg kreeg voordien. (Ik heb meer dan eens de opmerking gekregen dat ik langs Brussel naar Parijs zou rijden.)

(Dat was trouwens iets waar ik vroeger jaloers op was: mijn zus kon voor ze ergens naartoe vertrok op een kaart kijken en dan recht naar haar bestemming rijden, al was het aan de andere kant van België, of zelfs in Nederland. We hebben duidelijk niet dezelfde oriëntatie/kaartlees-genen geërfd.)

Die GPS is dus een beetje mijn vrijheid.
Al gebruik ik hem niet àltijd, hoor. Gisteren is het me ook zonder gelukt. Uiteindelijk…

Het zonnetje scheen heel uitnodigend, ik kreeg zin om naar dat zondagse marktje te gaan dat niet zó ver van ons is. Mijn man had minder zin, maar dat vond ik niet erg, ik zou wel alleen gaan.

Of het ging lukken, vroeg hij.
(Da’s helemaal niet kleinerend bedoeld, hoor, eerder bezorgd. Hij weet dat ik in staat ben pakweg ergens uit een gebouw te komen en naar links terug te gaan naar de auto terwijl hij rechts staat.)
Ja, hoor, antwoordde ik vol zelfvertrouwen, ik zal wel niet verdwalen, zeker?
(Tenslotte zijn we daar vroeger samen al een paar keer geweest.)
Maarre, gewoon voor de zekerheid, zeg nog eens de hoeveelste straat ik ook alweer moet indraaien?

Ikke heel zelfzeker op weg. Ik telde vanaf een bepaald punt heel geconcentreerd de straten, draaide in waar me gezegd werd en kwam uit op een rondpunt dat ik herkende. Joepie, tot zover zat ik al juist! Ik draaide in en keek uit naar de markt.

Raar, normaal staat het volgeparkeerd en nu niet. Ik zag geen markt. Even terugkeren en nog eens kijken.

Ik zag wel een pleintje dat openlag wegens werken, maar dat was toch te klein? Dat kon het toch niet zijn?

Aan het rondpunt draaien, en nog eens kijken. (Ja. Zo ben ik dan. Ik zou er eens moeten overgekeken hebben.) Maar niets te zien natuurlijk.

(Ik zag het gezicht van mijn man al voor me als ik zou thuiskomen met “De markt was weg!”)

Maar ik ben een plantrekker, hoor! Ik wist dat er niet ver van dat rondpunt, aan de andere kant, een supermarkt was, ik zou dan daar wel een paar inkopen doen. Terug naar het rondpunt.

En toen had ik het door. Ik had gewoon de verkeerde afslag genomen. Oeps!

Waarom vertel ik dit? Vind ik dit niet nogal schaamtelijk? Mwo. Ik weet dat je dit niet uitgelegd krijgt aan iemand voor wie oriëntatie en de weg vinden bijna even vanzelfsprekend is als ademen. Maar je weet maar nooit dat iemand die hetzelfde heeft dit leest en denkt: oef, er zijn er nog zo. En de anderen (de oriëntatie-bevoorrechten) kunnen er maar eens mee gelachen hebben, hé. Is het ook nog ergens goed voor.

En bovendien was ik best wel trots dat ik het gevonden heb. Uiteindelijk…

🤷‍♀️
😇
🙈
😄
☺️
😅