De ochtendstond

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Vaak vinden mensen het onbegrijpelijk dat ik graag (heel) vroeg op sta.

Als je de blog al langer volgt weet je mijn redenen al.

Rust en stilte.

Tijdens de week een uurtje voor mij alleen vóór de anderen ook opstaan, tijdens het weekend zelfs nog langer.

Er hangt ook een bijzondere energie, een speciale sfeer, zo vroeg, vind ik.

Bovendien maak je ’s ochtendsvroeg soms dingen mee die je overdag niet meemaakt…

Ik besloot vanochtend al behoorlijk vroeg naar het bos te gaan. Had ik écht zin in. Nood aan zelfs.

Op weg ernaartoe zag ik twee reigers vliegen. Genoot ik al van. Ik vind het al speciaal als ik er eens ééntje zie, maar twee samen heb ik volgens mij nog nooit gezien.

Ginds aangekomen genoot ik van de rust en de stilte.

Praktisch geen verkeer te horen.

Geen andere wandelaars.

Ik hoorde zelfs geen vogels.

Toen ik dat laatste besefte overviel me op slag een eng gevoel.

De zon was wel al op maar stond nog heel laag, waardoor het in het bos toch nog een beetje duister was.

Normaal dus, dat de vogels nog niet zongen.

Maar ik voelde me plots niet meer helemaal op mijn gemak, zo in mijn ééntje in dat lege, stille, nog wat schemerige bos.

Ik kijk niet vaak mee met mijn man naar crimi-series, maar die paar keer zijn er blijkbaar een paar keer teveel.

Ik begon geluidjes te horen en wou eigenlijk liever terug naar huis.

Ach komaan, zei ik tegen mezelf, vermàn je eens (excuus, vervróuw je), we gaan gewoon door met de wandeling, natùùrlijk hoor je geluidjes, het zit hier vol dieren!

En ik ging verder.

Op een bepaald moment sloeg ik linksaf een andere dreef in en dacht, tiens, hebben ze daar nu zo’n bord gezet?

Ik zag namelijk bijna aan het eind van die dreef het silhouet van een hertje, onbeweeglijk stil.

Ik wandelde verder en toen ik halverwege de dreef was sprong dat bord ineens het bos in. Heel even stokte mijn adem, het voelde alsof er iets magisch gebeurde! Het was dus een echt hertje geweest, al snel gevolgd door een tweede. Wat een gevoel gaf dat mij!

Wat later zag ik ze nog eens, in een meer open, al lichter stukje bos. Het ene hertje bleef, veilig op afstand, staan kijken naar me, en leek wel poserend te wachten tot ik mijn gsm zou uithalen om een foto te maken. Deed ik dan ook, konden ze thuis ook zien wat ik gezien had.

Nagenietend van deze ontmoeting wandelde ik naar de uitgang van het bos.

Alsof het hele bos gewoon óók zijn adem had ingehouden voor dit schouwspel, en nu terug uitademde en de schouders ontspannen liet zakken, begonnen de vogels aan hun ochtendlied.

Zalig allemaal…

Blij dat ik geweest ben. En toch doorgewandeld heb.

En of jij nu al even op bent of nog heerlijk in bed ligt terwijl ik dit schrijf: een hele goeie morgen, en ik wens je een dag om van te genieten toe!