Die ene luie yogahouding: mijn koffietje

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Hoera! Joepie! Woehoew!
De examens zijn gedaan!
Ik vóel gewoon de opluchting van de kinderen: vakantie in zicht, twee maanden voor zichzelf!
Ik ben blij voor hen. En als ik eerlijk mag zijn: ook voor mij.

Het was weer druk. Als er ééntje elke dag examens heeft op een moment dat er geen bussen rijden, tja, dan speel je toch taxi? En als ze dan vraagt of ik haar ’s avonds eventueel ook zou kunnen komen halen, want dan is ze een uur en een kwartier eerder thuis dan met de bus, dan gun je haar die extra studeer-/ontspanningstijd toch?
Op tijd en stond wat fruit voor hun neus zetten, want nu ze meer thuis waren profiteerde ik ervan hen wat extra vitaminen voor te schotelen.
Zorgen dat de één niet vergat te eten en de ander te drinken.
En dan heb ik het nog niet over de stress en de frustratie die ik, zelfs zonder dat die expliciet bij mij geventileerd wordt, aanvoel en als een spons opneem.
Vermoeiend allemaal, dit neemt bij mij heel wat energie.

Het duurde ook deze keer weer een paar dagen voor ik doorhad dat ik in zo’n periodes tussenin niet hetzelfde moet willen gedaan krijgen als anders. Integendeel, het is dan net belangrijk om meer tijd te nemen voor mezelf.
(Waarom vergeet ik zo’n dingen toch altijd op momenten dat dat het meest nodig is?)
Dus besloot ik dat het voldoende was als ik er, tussen het heen en weer rijden en er voor de kinderen zijn door, voor zorgde dat ze propere kleren hadden om te dragen en dat er eten op tafel kwam. Meer mocht maar moest niet. En dat helpt enorm, die instelling.

De dag nadat ik tot dat besef gekomen was, werd ik, in tegenstelling tot de voorbije dagen, terug vroeg wakker. In eerste instantie dacht ik: Yes! In dat uurtje voordat de anderen opstaan kan ik mijn ding doen, dingen die me altijd opladen en klaar maken voor de dag! In tweede instantie dacht ik: pfff, ik heb precies watten in mijn hoofd, heb ik allemaal geen zin in.

Om toch maar tegen mezelf te kunnen zeggen dat ik yoga gedaan had, besloot ik Savasana te doen, of wat ik “de luie yogahouding” noem. Die deden we, toen ik nog Kundalini yogalessen volgde, altijd na de sessie, ontspanning na inspanning.

Bij Savasana ga je liggen, met je armen naast je, handpalmen omhoog, en je voeten mag je ontspannen in een V-tje laten vallen.
Dus zo lag ik daar.
Te ademen.
Alleen maar ademen.

Na enkele minuten gingen mijn handen als vanzelf naar mijn buik.
En ging mijn aandacht naar het rijzen en dalen bij elke in- en uitademing.
Op en neer.
Op en neer.
Op en neer.

Daarna lette ik op hoe mijn lichaam contact met de grond maakte. Mijn hoofd, mijn rug, bips, benen, hielen.
Dat kon nog ontspannener.

Dus sprak ik mezelf in gedachten heel traag en zacht toe:
Ontspan je hoofd…
Ontspan je nek…
Ontspan je schouders…
Ontspan je rug…
Ontspan je bips…
Ontspan je benen…
Ontspan je voeten…

Daarna merkte ik dat alles zwaarder in de vloer leek te zakken, waardoor zelfs die kleine holte tussen mijn onderrug en mijn yogamatje er niet meer was.
Heel mijn lichaam was zalig ontspannen…

Na daar nog even van genoten te hebben, rekte ik me eens goed uit en stond recht.

Waw, ik had daar bijna een halfuur gelegen, maar de watten in mijn hoofd waren weg en ik had genoeg energie om aan mijn dag te beginnen!
(Was ik door de drukte even vergeten, wat ontspannen met je kan doen.)

Je kan wel zeggen dat dit de rest van de examenperiode mijn koffietje om wakker te worden was. (Ik drink geen koffie, van de geur alleen al word ik soms misselijk.)
Ook als ik ’s morgens sliep tot de wekker (bijna) afliep, dan zorgde ik er wel voor dat ik het later toch nog deed, als de ochtendrush voorbij was.

Wat doe jij om ’s ochtends in gang te geraken?
Wat is jouw ochtendkoffie?
(En als het antwoord gewoon letterlijk “koffie” is, ook goed, hoor.😋)