Dip-dagje

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Ja, ik kan soms nogal wisselvallig zijn, ik weet het.
En ik kan je maar al waarschuwen: het wordt een hele lange blog vandaag.

Gisteren belde een vriendin. We hebben eerst onze gal gespuwd en ons hart gelucht over hoe lastig online les volgen is voor onze tienerdochters.

En hoe gaat het met jou? vroeg ze daarna.
Die zes woordjes leken het flinterdunne pleistertje waarmee ik mezelf bij mekaar hield los te rukken.

Ik kon niet antwoorden, ik was te hard mijn best aan het doen om niet plots te huilen. Wat niet lukte natuurlijk. Toen ik terug wat gekalmeerd was, excuseerde ik me. Ik dacht dat ik me best wel oké voelde en vond het raar dat die vraag zo’n effect had op me.
Vond ze heel herkenbaar. Alles gaat goed zolang je er niet echt bij stilstaat hoe je je nu écht voelt.

Nadat we vanop kilometers afstand afscheid genomen hadden van elkaar, kwam het allemaal ineens ten volle naar boven. Alle frustraties, angst en onzekerheid, boosheid, onbegrip,…

De grootste van allemaal is natuurlijk het gemis aan sociaal contact. Dat ene knuffelcontact-gedoe blijft moeilijk, er is hier al tijden niemand meer binnen geweest. En afspreken met anderen ook. Het weer moet meezitten en de kinderen moeten thuisblijven, anders zijn we al snel met te veel, dus doen we dat maar heel spaarzaam.
En het angstvallig afstand houden, daar heb ik het ook écht mee gehad.
Menselijk contact is óók essentieel voor ons welzijn…

Ik merk dat ik almaar minder berichtjes stuur naar mensen. Het is te confronterend. Te pijnlijk. En bellen alleszins, iemands stem horen is soms al genoeg om tranen in mijn ogen te krijgen.

Ik heb die vriendin die belde gewaarschuwd: als we elkaar weer op een deftige manier mogen terugzien ga ik me vastklampen aan haar en de eerste minuut niet loslaten.

Weet je dat ik jaloers ben op mensen die gewoon gaan werken? Die zien tenminste nog iemand…
Hoewel ik in normale omstandigheden graag alleen thuis zit en daar zelfs van oplaad, als het verplicht is voelt het eerder als gevangen zitten.

Maar ook voor anderen voelt het redelijk uitzichtloos.
Opstaan, eten, naar het werk/school/kamer voor online les, ’s avonds thuis/beneden komen, eten, doelloos rondlummelen want uitgeput en nergens zin in, eindigen voor een scherm, slapen en herhalen.
En in het weekend is het leukste wat je kunt doen om eens iemand anders te zien gaan wandelen met maximum vier personen of in je eentje om boodschappen gaan.
Wanneer mag er eindelijk weer wat meer? Dat moet toch veilig kunnen?

En dan groeit ook nog die (niet meer zo) stille angst dat ik op een bepaald moment met mijn praktijk de boeken ga moeten toedoen. Mag ik volgende maand weer open? In de zomer pas? Of zelfs dan nog niet? Geen enkel perspectief of ik nog iets van inkomsten ga hebben om een deeltje van de wel nog doorlopende vaste kosten te kunnen betalen.
Stop ik misschien beter, zoals zoveel andere zaken zich al verplicht toe zagen?

Waarom ben ik ook zo’n bangerd? Bang om met de vinger gewezen te worden en bang voor boetes? Dat ik niet mag masseren is duidelijk, maar ik durf ook geen gesprekken meer in levende lijve aanbieden, ook al kan dat veilig op anderhalve meter afstand. Mag dat wel, nu telewerken verplicht is?
Al die veranderende regels, ik raak er niet meer aan uit.

Ik ben zelfs bang om af te spreken met vriendinnen, twee provincies verder. Mag dat wel? Want we moeten toch zo hard oppassen dat we niets verspreiden. We kregen gratis treintickets, maar wij hebben ze nog niet gebruikt.
En waarom eigenlijk niet? De kinderen gaan nog steeds met de bus naar school. Sommigen zitten met kweenie hoeveel bij elkaar in het vliegtuig naar wie weet waarheen.
En ik blijf in mijn eentje braafjes thuiszitten?
Ik mocht vroeger al vaak horen dat ik een veel te braverd ben. Misschien heb ik dit alles nodig om daaruit los te breken…

Al heb ik wel een reden om nergens heen te gaan: ik ben ook bang om te moeten getest worden. Ik zie dat dus echt niet zitten, met die lange stok zo ver in mijn neus laten koteren. En waarom eigenlijk? Als het echt zo besmettelijk is, moet wat spuug toch voldoende zijn? Soms denk ik dat ze die beelden gewoon tonen om ons in angst te houden, zodat we ons toch zeker aan al hun regels zouden houden.

En waarom horen we eigenlijk altijd datzelfde handvol experten en waarom horen we niet die duizenden andere wetenschappers en medische experten die een andere visie hebben? Eens een debat, dat zou welkom zijn.
Of zijn ze bang dat angst zou omslaan in woede?

Als iedereen, of zoveel mogelijk mensen, de prik gekregen hebben, kunnen we dan terug naar normaal, of gaan we de maatregelen nog een jaar moeten toepassen voor we zeker weten dat het werkt?

Ik heb de rest van de dag niet erg veel meer gedaan gekregen. Ik bleef maar huilbuien krijgen. Ik liet het maar komen. Het wou eruit, dus…

Ik heb het gevoel dat ik vannacht meer niet dan wel geslapen heb, met al die gedachten die maar bleven door elkaar heen door mijn hoofd rondspoken.

Maar goed.
’t Is oké.
Ik herpak me.
Niet door al die gevoelens te negeren of weg te duwen. Ik schreef eerder al dat gevoelens mogen gevoeld worden. Ik hoef me niet sterk te houden.

Ik pas hét geneesmiddel tegen frustraties en dergelijke toe: beseffen dat er nog veel is waar je dankbaar voor mag zijn.
Tijd om het weer wat positief in te zien.

Ik ben dankbaar voor mijn gezin.

Ik mag blij zijn dat er apps op mijn gsm staan om toch een béétje in contact te blijven met vrienden en familie. Je kunt zelfs bellen met dat ding.

Ik ben blij dat ik vrienden en familie héb. Ook al zie ik de meesten nu niet, ooit komt dat wel weer.

Ik ben dankbaar dat mijn man een vaste job heeft die hij mag blijven uitoefenen.

Ik ben blij dat ik door de week thuis ben om er te kunnen zijn voor mijn dochter op de dagen dat ze thuis les moet volgen. Het zijn voor iedereen moeilijke tijden, maar voor haar en haar generatiegenoten lijkt het me nog net iets moeilijker. De puberteit is sowieso al niet zo’n gemakkelijke periode…

Ik ben blij dat ik hier mijn ei kwijt kan. Dank je wel daarvoor.

Ik heb tijd om uitgebreid te koken. Ik kan zelf hamburgerbroodjes maken, ik kan zelf mijn vegetarische burger maken. Scheelt weer een hoop in brol en additieven die we binnen krijgen.

Ik ben blij met mijn algemene gezondheid. (Mijn neuroloog belde trouwens met de resultaten van de MRI: geen nieuwe MS-letseltjes te zien. Jeuj!)

Ik ben dankbaar voor het dak boven ons hoofd, de verwarming, de elektriciteit en het water dat er zomaar lijkt te zijn, het eten in de frigo,…

En ik ben superdankbaar voor hoop en vertrouwen. Zóveel mensen die er zijn voor elkaar en elkaars humeur en stemming telkens weer weten op te krikken.

Laten we dat ook doen voor elkaar. Positief blijven en wie even een dipje heeft weer oppeppen.
Dit gaat weer passeren. Nog even geduld…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.