Door een hoorapparaat op proef terug beter voor mezelf zorgen

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Of het voor jou een interessante blog wordt, dat weet ik niet, maar voor mij helpt het als ik eens al mijn gedachten op een rijtje zet… Want ze lopen nogal door elkaar en slingeren heen en weer.

Het wordt trouwens een hééééle lange vandaag, sla gerust over.

Ik had blijkbaar een beetje onrealistische verwachtingen van de hoorapparaten die ik een goeie twee weken geleden op proef mocht ontvangen.

Ik had gedacht dat ik éindelijk weer eens een helder hoofd zou hebben. Ik dacht dat dat apparaat een soort frequentie zou uitzenden die dan het getuut in mijn hoofd zou opheffen. Niet dus. (De heel logische uitleg was dat het getuut anders dubbel zo luid zou klinken als je ’s avonds je hoorapparaten uithaalt.) Het laat een soort ruis horen dat je zou moeten afleiden van het getuut. Je kunt het ook instellen op oceaangeluiden.

Dat werkt dus niet bij mij. Integendeel! Voor mij was dat gewoon lawaai op lawaai en het werkte létterlijk op mijn zenuwen. Mijn handen en voeten zinderden, mijn hart voelde raar, soms beefde ik ervan.

Je kunt het apparaat ook via blue tooth verbinden met je gsm. Zo kun je luisteren naar wat je maar wil. Ik luisterde al via de Tinnitus Relief app, die me door de audiologe aangeraden werd, naar vogelgezang en via YouTube naar ontspannende muziek.

Eigenlijk een beetje zoals ik het voorheen met mijn koptelefoon deed.

Met het hoorapparaat naar iets luisteren heeft als voordeel dat ik de rest van het gezin kan horen praten. Anderzijds zette ik de koptelefoon ook alleen maar op als ik níet met mijn gezin bezig was, maar bijvoorbeeld tijdens het lezen of bij het koken. Dat heb ik trouwens ook uitgetest. Tijdens het koken zoals meestal naar een podcast luisteren, maar deze keer via het hoorapparaat. Géén goed idee! Dubbel zoveel prikkels natuurlijk!

(Wat wel een voordeel was: ik hoorde het als er een pot overkookte, wat ik met mijn Active Noise Cancelling koptelefoon niet hoor. Niet dat dat vaak voorkomt, hoor. 😇😄 Én ik verschoot niet als er plots iemand naast mij stond, want ik kon hen horen afkomen.)

In elk geval, na een week voelde mijn lichaam hélemaal overprikkeld, àlles kwam gewoon ook veel luider binnen, en dat zonder dat ik mensen beter verstond…

De zondag heb ik ze uitgelaten. Ik kon gewoon niet meer. Mijn lichaam wou niet. Op dat moment besefte ik dat ik niet goed genoeg naar mezelf geluisterd had. Ik was vergeten wat ik eerder al had ontdekt: dat ik symptomen eigenlijk als een vriend moet zien die me op de schouder tikt en zegt “Héla, je bent over je grenzen aan het gaan!”…

Het werd een heel luie zondag. Ik heb zelfs de hele dag in mijn pyjama blijven rondlopen, en dat zegt al veel. Ik heb zelfs gewoon saus van passata en ajuin en wat kruiden gemaakt bij de pasta, en dat zegt nog véél meer, zo op een vrije zondag…

De maandagochtend voelde ik me al wat beter. Ik stak ze dus terug in.

Dinsdagochtend: heel draaierig en terug in bed gekropen tot bijna de middag. Ik vervloekte die dingen (of zou het door al die tweetjes-energie geweest zijn? 🤷‍♀️😁) en wou ze even niet meer gebruiken, op zijn minst tot ik me weer beter voelde.

De woensdag voelde ik me nog mottig en vroeg aan de osteopaat of hij me nog eens een duwtje kon geven door op mijn zenuwstelsel te werken. Ik had geluk (is iets toeval of valt het je toe?), er had net iemand afgebeld voor de volgende ochtend!

Na de behandeling vroeg hij of ik nog vaak wandelde. Hoe weet hij dat toch? De laatste weken was het er niet veel van gekomen.

Dat was het huiswerk dat hij me meegaf, zei hij. Wandelen. Liefst elke dag en liefst in de natuur, ik moest me terug verbinden met de kracht van de natuur.

Ik besefte ook terug dat er heel veel is dat ik moet of kan doen om me zo goed mogelijk te voelen. En dat was door omstandigheden ook al even geleden. Ik mag het dus niet allemààl op die hoorapparaten steken, het was waarschijnlijk gewoon de druppel…

Bij mij start voor mezelf zorgen ’s morgens al. Vóór iedereen opstaat en de ochtendroutine dus begint.

Maar er is zoveel gaande geweest de laatste tijd, ik was zo moe, ik sliep vaak tot de wekker afliep (als iedereen opstaat dus, ik zet mijn wekker niet om vroeg op te staan, mijn lichaam mag mij zelf laten weten als het vroeger wil opstaan of de extra rust kan gebruiken). Of als ik dan toch eens een hàlfuurtje eerder wakker werd, vond ik het de moeite niet om me terug te trekken in mijn kamertje, en begon ik de was op te plooien en stilletjes de vaatwas uit te ruimen en zo.

Jàja, achteraf zei ik het ook tegen mezelf, hoor: “Niet goed bezig!”, maar ik stond er eerder niet bij stil… Het gaat, tot het niet meer zo goed gaat…

De vrijdagochtend, de dag na de behandeling dus, werd ik vanzelf om half vijf wakker! Om half vijf! En zo gaat dat dus al drie dagen.

Ik blijf een halfuur liggen terwijl ik een reiki-zelfbehandeling doe, dan sta ik op en doe yoga en mediteer. Ik schrijf terug in mijn dankbaarheidsdagboek (ook heel belangrijk!) en ik doe zelfs terug aan oilpulling en citroensapwater op de nuchtere maag.

Vandaag ga ik ze nog eens insteken. Maar zonder dat ik ze aanleg. En als er omstandigheden zijn waarin ik wat ondersteuning kan gebruiken, dan zal ik ze aanleggen, om te testen.

De audiologe heeft ze namelijk anders ingesteld. Omgevingsgeluiden zouden minder hard moeten binnenkomen nu.

Straks ga ik nog eens naar de markt (eens zien of ik het deze keer wél direct vind 🙈🤣), en ga ik er eens mee spelen, aan, uit, aan, uit, of ik veel verschil merk.

(Dus als je iemand ziet die de hele tijd aan haar oren lijkt te frunniken, da zal ik zijn… 😆)

Ik kreeg te horen dat mijn lichaam en mijn centraal zenuwstelsel in het bijzonder nog moet wennen aan de andere, verschillende geluiden en de extra indrukken die binnenkomen. Wil ik dat wel? Wennen aan meer geluid? Geluid kan voor extra spanning en stress zorgen, zo las ik nog eens in het boek Over Tinnitus dat iemand me geleend heeft toen ze mijn verhaal hoorde… Het kan ervoor zorgen dat je op de tippen van je tenen loopt…

Ik ga afwachten, er komen nog afspraken met eventueel bijkomende afstellingen van de apparaten…

Voorlopig heb ik de neiging “nee, dank u” te zeggen. Eens zien of het vandaag anders aanvoelt. Versta ik nog steeds enkel de mensen goed die al luid en duidelijk praten en degenen die stil en mompelend praten nog steeds niet? (Nee, het helpt niet tegen tienergemompel. Jammer.) Stille stemmen komen tot nu toe gewoon niet boven mijn tinnitus en andere geluiden uit.

Wat wel een leuk voordeel is dat ik ontdekt heb, met die hoorapparaten die verbonden zijn met mijn gsm: vroeger moest ik hem op luidspreker zetten om de mensen een beetje te verstaan, nu ging hun stem rechtstreeks in mijn oren, waardoor ze veel helderder klinken!

Al heb ik dat intussen ook al met mijn koptelefoon geprobeerd en dat werkt dus ook! (Dom van mij dat ik dat nog niet eerder doorhad, ja. Zat zodanig in mijn hoofd dat dat ding diende om op de momenten dat ik dat nodig had prikkels buiten te houden dat ik er niet eens aan gedacht had dat het ook handig kon zijn voor iets anders!)

Dus ja… Op dit moment zijn er aan dat hoorapparaat niet veel voordelen tegenover mijn ouwe trouwe koptelefoon. En daar kan ik er bij wijze van spreken twintig van kopen, dan heb ik nog steeds geld over van het budget voor hoorapparaten.

Er is nog iets dat ik nog niet getest heb: geroezemoes van een groep(je) mensen in een zaal of kleine ruimte. Niet dat ik dat zo vaak meemaak. Maar als ik ook daar niet beter hoor, als daar de stemmen niet gefilterd worden van alles rondom me, dan is mijn keuze gemaakt, denk ik…

Ik ga tenslotte niet enkele duizenden euro’s uitgeven omdat ik dan heel sneaky, zonder dat je het merkt, en terwijl je denkt dat ik binnenpretjes heb, naar een comedian aan het luisteren zou kunnen zijn. 😉😂