Door niet echt te badmintonnen aan een flinke portie beweging raken

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Het was droog weer toen ik opstond, dus ik had het in mijn hoofd gestoken: we kunnen gaan badmintonnen naar dat bos met die grote speelweide naast. De Zoon had het al enkele keren gevraagd op momenten dat het niet kon, dus die zou wel blij zijn als ik hem daarvoor vroeg wakker maakte.

Da’s, voorlopig nog, ook één van die weinige activiteiten waarbij geen mondmasker verplicht is, ook al een reden waarom ik dat graag wou doen.
Ik weet het, ik zaag, er zijn vele beroepen die dat de hele dag moeten dragen, maar ik blijk één van die weinigen te zijn die het niet goed verdraagt als ik het te lang moet dragen.

Zaterdag ging ik naar een schoenwinkel, ik ben ook zo’n gierige die goedzittende schoenen helemaal opdraagt tot ze op een dag kapot zijn en ik dringend om nieuwe moet. Dat gebeurde vorige week dus met mijn sneakers. Natte voeten als het regende.

Ik zocht meteen naar mijn merk. Die met een paard. Sinds ik die ontdekt heb probeer ik altijd dat merk te vinden, ik vind ze zó comfortabel zitten. Toen ik er gevonden had die ik redelijk mooi vond en supergoed zaten ging ik terug naar mijn man die enkele rijen verder aan het kijken was.

Niet eerlijk, bij de mannen stonden er nog veel mooiere van dat merk! (En ja, ik ben gaan kijken of ze ze ook in mijn maat hadden. Nee dus. Maar ik zag wel kloeke, robuuste bottines van dat ander merk. Met die rups. Onthouden tegen dat mijn oude kapot gaan. Die gaan vast ook lang mee.)

Ik heb op mijn tanden gebeten tot hij ook klaar was met kijken, maar ik voelde me plots echt niet goed. Ademnood, hartkloppingen, het gevoel alsof ik van binnenuit aan het verhitten was…
Kan eigenlijk ook wel aan de luide muziek gelegen hebben, bedenk ik plots… Ik kan er de laatste tijd weer niet zo goed tegen… Misschien de combinatie…

In elk geval, toen ik terug in de auto zat, waar ik “frisse” lucht en relatieve stilte had, voelde ik me terug goed.
Waardoor het ook was, ik probeer het allemaal terug even te vermijden.

O ja, wat me weer brengt bij waar ik over wou vertellen. Sorry, ik was weer aan het afwijken.

We zijn dus gaan badmintonnen. Redelijk vroeg, er was nog maar één ander aanwezig, helemaal aan de andere kant van de speelweide.

De wind begon op te komen, maar we begonnen er toch aan.
Long story short: we hebben het pluimpje niet veel geraakt, want de wind waaide het steeds een paar meter opzij. (En als het pluimpje dan toch eens recht op ons afkwam en we het niet raakten was dat natuurlijk omdat we er niet op voorbereid waren dat de wind even ging liggen, haha.)

Geeft niet. We hebben toch veel gelachen. En veel beweging gehad, met dat opspringen en heen en weer rennen om het pluimpje te proberen raken en vlug op te rapen omdat dat niet lukte.

En daarna hebben we nog een kort wandelingetje gedaan in het bos. Want na een stevige portie cardio (pompen dat ons hart deed!) hoor je natuurlijk ook nog een goeie cooldown te doen, hé.

En zo hebben we weer onze portie beweging gehad gisteren. Door niet echt te badmintonnen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.