Een frustratieblog

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Soms is het ook voor een positivo moeilijk om positief te blijven, zoals gisteren na de persconferentie.
So I started bitchin’.

Kinderen mogen volgende week geen contactonderwijs krijgen. Maar wel examens doen. Als die examens zo beschermend werken, mogen ze van mij elke week wel een examen doen, hoor.

En de niet-medische contactberoepen, die na vier maanden verplichte sluiting eindelijk weer drieënhalve week weer open mochten, mogen hun deuren weer sluiten.
Hoewel ze gezegd hadden dat ze ons pas gingen laten openen met de bedoeling open te blijven, en hoewel ze ons allerlei regels opgelegd hebben om zo veilig mogelijk te mogen openen.
Let wel: pas vanaf zaterdag. Waarschijnlijk hebben ze afgesproken met dat virus dat het zich eerst nog twee dagen gaat koest houden.
Maar geen nood: dubbel overbruggingsrecht! Behalve dan voor slechts occasioneel werkende bijberoepers, ook niet voor degenen die omwille van hun gezondheid in bijberoep occasioneel werken en dus geen hoofdberoep hebben. (Niet dat ik dat bedrag zou willen ontvangen, maar net genoeg om de doorlopende vaste kosten te betalen zou leuk zijn. Maar ja, ik veronderstel dat dit voor véle zelfstandigen geldt.)

Als hùn (dikbetaalde) job zou verworden tot een dure hobby die ze slechts af en toe mogen uitoefenen, hoe lang zou deze crisis dan nog duren?

En waarom is er na een jaar nog altijd niet massaal in de zorg- en sociale sector geïnvesteerd? Ik schreef vóór dit hele gedoe al dat daar dringend nood aan was.
Nee, jaren van besparen, besparen, besparen, en zie wat er van komt.
“We doen het om de zorg te ontlasten.” Jaja. Ze zouden er beter voor zorgen dat de zorg uitgebreid wordt.
Nee, iedereen een spuit opdringen, daarmee is alles opgelost.

En breek me de bek niet open over het terugschroeven van buitenbubbels van 10 terug naar 4! Mogen we weer met onze vrienden afspreken zonder onze kinderen, die we dan mogelijks alsnog thuis besmetten.

En nog iets! We worden er telkens maar weer op gewezen dat het allemaal afhangt van óns gedrag. Waarom zorgen ze er dan niet voor dat ze zelf ten allen tijde het goede, nee, perfecte voorbeeld geven?
Iedereen moet verplicht telewerken indien mogelijk, maar zij hoeven niet via Zoom te vergaderen.
We moeten op openbare plaatsen binnen een mondmasker dragen, en buiten als we geen anderhalve meter afstand kunnen houden (of sowieso, op bepaalde plaatsen, ook al is er verder geen kat te zien), en we moeten mond én neus bedekken.
Dus misschien dan beter niet je mondmasker afdoen (de rechtse op de persconferentie) om iets dichtbij te zeggen en misschien ook niet je mondmasker onder je neus trekken (de linkse).
We moeten onze mondmaskers met de lintjes afdoen en zo in de vuilbak gooien, wegens besmettingsgevaar, da’s hygiënischer.
Dus misschien niet met je volle hand frommel-frommel in je binnenzak steken (de middelste).
(Ik ben heel streng als ik in zo’n bui ben.)

Zo. Da’s eruit.
Dan zal ik nu maar proberen genieten van de onverwachte extra lange Paasvakantie en andere nuttige dingen doen.