Een glimlach

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Ik zat met mijn dochter naar een Engelstalige film te kijken. Op een bepaald moment zei de hoofdrolspeler ‘bonsoir, monsieur!’.

Ik weet niet waarom maar ik papegaaide hem na, ‘bonsoir, monsieur!’.
En in een opwelling vervolgde ik met een heel overtuigend Frans accent (in mijn hoofd toch): ‘croissant, baguette, fromage, café au lait!’, en keek verwachtingsvol naar haar reactie…

Eyeroll, hand naar het voorhoofd om die onnozeliteit, maar dan toch nog pretlichtjes in haar ogen, gevolgd door een halve glimlach (je weet wel, type ik wil hier eigenlijk helemaal niet om lachen, maar ik kan het niet tegenhouden).

Geeft niet. Een glimlach is een glimlach. En mijn hartje wordt er blij van als ik mijn kinderen zie glimlachen. Een vrijgeleide om te blijven onnozel doen?

(En nee, ik weet ook niet waarom de eerste Franse woorden die in mij opkomen met ontbijt te maken hebben.)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.