Een heel confronterende dag

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Zo. Examenperiode met daaropvolgende vakantie zijn achter de rug, nu enkele dagen verlof voor mij om terug op te laden!

Ik zeg het een beetje schertsend, maar eigenlijk ook een beetje serieus. Terug veel tijd voor mezelf, terug op mijn ritme leven.

Ik ben daar gisteren eigenlijk al mee begonnen. Ik had met opzet voor iedereen een dagje “niets” gepland zodat we terug op adem konden komen, dus het kon. Al voel ik me altijd een beetje egoïstisch en asociaal als ik alleen-tijd neem als iedereen thuis is, ik voelde ook dat het nodig was.

Na het bloggen kreeg ik gisterochtend zomaar ineens de ingeving een flesje Bach Bloesems bij elkaar te pendelen, was alweer een hele tijd geleden.

Het werden er meer dan het aantal dat je normaal in één flesje mengt, maar ik heb er vertrouwen in dat mijn uitkomsten altijd passend voor dat moment zijn, dus ging ik daarmee aan de slag.

En ik ben eigenlijk geschrokken van welke er uitkwamen!

Sommige waren geen echte verrassing, er zaten er bij voor

*als verandering of nieuwe situaties heel moeilijk zijn, als je weet waar je naartoe wil maar moeite hebt dat te verwezenlijken –> uit oude patronen stappen en makkelijker een nieuwe richting inslaan

*als je de lat te hoog legt voor jezelf, als je je overbevraagd of overbelast voelt, als je tijdelijk overweldigd wordt door verantwoordelijkheden of als je een te groot verantwoordelijkheidsgevoel hebt, als je je taken met volle overgave doet maar het je eigenlijk teveel wordt, als je alles zelf wil doen en moeite hebt met delegeren (wie, ik?😇), als je door vermoeidheid aan je capaciteiten begint te twijfelen –> terug naar je talenten, naar je kracht en draagvermogen, beter inschatten welke taken je mag doorgeven aan anderen.

*als je snel afgeleid bent, als je al aan iets nieuws wil beginnen terwijl het vorige nog niet helemaal af is, bij een traag leerproces, bij gebrek aan opmerkzaamheid en focus, bij treuzelende houding, maar ook (en deze was ik compléét vergeten): bij ziekten of klachten die steeds maar weer terugkeren alsof je er eerder geen lessen uitgetrokken hebt! –> leren uit fouten en ervaringen, hogere opmerkzaamheid en concentratie.

Maar er zaten er ook bij die ik heel confronterend vond en waar ik dus aan mag werken, met de hulp van die bloesems:

*Als je het zonnetje in huis uithangt om je problemen en bezorgdheden te maskeren voor de buitenwereld en/of jezelf (Hoezo, ik ben toch altijd eerlijk? Da’s dan echt niet bewust, sorry dat ik niet graag klaag, hoor!), als je conflicten vermijdt, als je niet assertief genoeg bent –> daadkracht en de confrontatie aangaan.

*als je niet genoeg zelfvertrouwen hebt, als je passief blijft uit faalangst of minderwaardigheidsgevoel –> terug naar vertrouwen, weten dat je fouten mag maken en daaruit leert, weten wat je waard bent, persoonlijke ontwikkeling, geen kansen laten liggen

*bij tristesse zonder dat je echt goed weet waarom, mogelijk door weggedrukte of onverwerkte gevoelens, als je je afgesloten voelt of jezelf afsluit –> je terug “onbewolkt” voelen, terug buitenkomen en meedoen, weten dat alles goed komt

*bij angst en paniek, bij plots opkomende ziekten –> kalm en rustig blijven en weten hoe (en moedig) te reageren

*bij onverzettelijkheid, onbuigzaamheid, willen dat anderen dezelfde inzichten delen (Ik weet dat ik naar die nieuwe wereld wil, maar echt, echt, écht, hé, maar iedereen is anders en dat heb ik te aanvaarden, I know.) –> begrip, breder inzicht

*bij lusteloosheid en berusting, niet echt ontevreden zijn, maar ook niet echt vol vreugde –> actie en passie (Deze verbaasde me misschien nog het meest. Ben ik dan berustend? Ben ik dan niet tevreden?)

(Gelukkig hoef je het niet altijd allemaal helemaal te snappen, werken doen ze toch.)

Het voelt redelijk intiem en ik geef me nogal bloot als ik opschrijf waar ze (in mijn geval) voor dienen, vind ik, maar hé, waarom zou ik me moeten schamen, ik ben ook maar een mens, met werkpuntjes en tijdelijke inzinkingskes.

Daarna mediteren, in de tuin bezig zijn, “koken” (lui koken: restjes van de vorige dag opleuken met wat extra’s en voor de kids pannekoeken die opa de dag voordien meegegeven heeft, vonden ze niet erg!), in bed liggen lezen, in slaap sukkelen naast mijn boek en bij het wakker worden… zien dat een vriendin een berichtje gestuurd had.

Ik begon op slag weer te huilen. Daar is ze goed in die vriendin, rake opmerkingen geven, steeds net wat je nodig hebt te horen/lezen op dat moment.

Dat ze denkt dat mijn lichaam zich hulpeloos opstelt om mij een excuus te geven zonder schuldgevoel tijd voor mezelf te kunnen nemen. Dat mijn omgeving dat wel begrijpt. Dat ze er zeker van was ze me met tweeën zouden ondersteund hebben tijdens die wandeling. Dat mensen graag andere mensen helpen en daar een goed gevoel van krijgen.

Dat er vast veel van mijn klachten zouden verdwijnen als ik gebruik zou maken van mijn “excuus” om te “mogen” hulp vragen.

Dat iedereen zijn kwaliteiten heeft en dingen die we niet goed kunnen, ook al leren we op school dat we alles goed moeten kunnen, da’s onmogelijk.

Dat we elk onze kwaliteiten moeten ontwikkelen en dat anderen dan weer aanvullende kwaliteiten hebben, zodat we samen alles kunnen.

Dat mijn lichaam mij dwíngt om hulp te leren aanvaarden zonder daarbij een schuldgevoel te hebben. En dat schuldgevoel in je hoofd zit, terwijl we beter ons hart laten spreken…

Hoe mooi is dat…

Hoe confronterend ook…

Na het avondeten heb ik dan, bij wijze van oefenen in hulp vragen gevraagd aan mijn man of hij de kindjes vandaag wou brengen én of hij het zag zitten om die avond nog enkele dingen die vandaag binnen moesten in de bib in de bus wou gaan steken zodat ik dat vandaag niet moest doen en nog een volledige extra dag voor mezelf had. En dat voelde zó moeilijk, zó tegennatuurlijk, zó niet hoe het hoort dat ik het er bijna niet uitkreeg omdat ik alwéér aan het huilen was.

Màn, zei ik, (oké, ik zei “mo vent toh”) waarom is dat toch zo moeilijk, gewoon om hulp vragen?

Jah, antwoordde hij, omdat je altijd je plan getrokken hebt.

En da’s iets waar ik de laatste weken, maanden ook al wel eens aan dacht. Vanwaar komt dat toch? En dan gingen mijn gedachten altijd naar mijn jeugd. Ze hebben nooit gezegd dat ik mijn plan moest trekken, en al zeker niet dat ik niet om hulp mocht vragen of dat ik alles zelf of alleen moest doen, maar met een zieke moeder was het maar normaal dat we daar rekening mee hielden. Toch? Helpen zorgen, hen zo weinig mogelijk tot last zijn want ze hadden het al zwaar genoeg. (Point of view van een bezorgde, plichtsbewuste dochter.)

Maar die gedachten veegde ik telkens snel weer onder het tapijt, want ik wil zéker niemand verwijten of zo!

Maar het heeft natuurlijk helemaal niets met verwijten of beschuldigen te maken. De situatie was gewoon hoe ze was en iedereen ging daar op zijn eigen manier en naar beste vermogen mee om.

Het feit dat ik nog steeds voor anderen wil zorgen en absoluut niet de verzorgde wil zijn, het feit dat ik de sterke wil zijn en alles onder controle wil hebben en niemand tot last wil zijn en dus ook maar geen hulp vraag, da’s iets van nu, of in elk geval iets om nu op te lossen, nu ik volwassen ben en al zou mogen weten dat hulp vragen maar normaal is en gewoon kan en mag. Ik help zelf graag anderen, waarom ontneem ik anderen dan de kans mij te helpen, misschien worden zij daar ook wel blij van!

Ik heb echt weer een heleboel om aan te werken, pfff, ik heb het zelfs op een blad uitgeprint en in mijn kamertje gelegd zodat ik er geregeld aan herinnerd word. (Heb ik niet al vaak gezegd dat ik wil bijleren en evolueren en groeien tot ik stokoud ben?)

Maar no pressure, beetje bij beetje, en niet vergeten dat ik fouten mag maken en daaruit leren!

O, en by the way, nog een grappige toevalligheid: in het eerste weekend van de vakantie heb ik nog eens een steen gekocht, was alweer lang geleden. Eigenlijk één die ik best wel lelijk vond als ik hem daar zag hangen in de winkel, maar het was precies alsof-ie naar me riep, zó’n aantrekkingskracht!

Eenmaal thuis zocht ik op edelstenenenmineralen.nl op waar die steen voor stond, en daar stond onder andere te lezen: geeft inzicht in de oorzaak van problemen en blokkades zodat beperkende gedrag- en denkpatronen doorbroken kunnen worden en geestelijke groei mogelijk is. Wat zeg je me daarvan…

Sterkt alleen maar mijn geloof dat alles wat je nodig hebt op je weg komt. Ook als het in minder leuke of zelfs moeilijke, ambetante vorm tevoorschijn komt.