Een uitdaging en een egoïstische echtgenoot

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

In de groepspraktijk waar ik een ruimte huur krijgen we een nieuwe collega. Iemand met al vele jaren ervaring. Psychotherapie, stress en burnout, loopbaanbegeleiding, yoga,…

Volgende maand organiseert ze een yogadag aan de kust. En ze heeft mij gevraagd of ik een uurtje voor mijn rekening wil nemen met wat mijn ding is, relaxatie, opladen,…

Mijn eerste reactie was natuurlijk: ik, voor een groep mensen spreken! Maar algauw volgde het gevoel dat dit een uitdaging is waar ik aan toe ben. Ik heb nog een viertal weken om me voor te bereiden. En door de maatregelen zullen het maximum “maar” vijftien mensen zijn.

Als ik eraan denk zie ik telkens gewoon voor me hoe ik (redelijk) op mijn gemak vertel en voortoon. Vreemd. Ik had gedacht dat het zou voelen zoals vroeger op school toen ik een spreekbeurt moest houden.

Tuurlijk voel ik wel kriebels. Spannende kriebels.
Ik zie het zitten!
En dat komt voor een deel ook hierdoor:

Toen mijn man hiervan hoorde zei hij meteen dat hij me wel zou brengen naar daar als het anders te druk voelde voor mij. Dan was dat ook al weer iets waar ik niet moest aan denken en nam dat al een beetje van de drukte weg. Hij zou ginder dan wel een wandeling maken intussen, zei hij.

Ik antwoordde dat hij toch echt niet te doen was. Altijd zo steunend. Altijd tijd vrijmaken om er voor mij te zijn. Wat een lieverd.

‘Ach’, zei hij, ‘Da’s puur uit egoïsme, hoor. Als jij gelukkig bent, maak je mij ook gelukkig.’

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.