Eerst zelf geloven, daarna pas kunnen de kinderen dat

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

(Denk ik. 🤷‍♀️)

Ik deel graag een stukje uit mijn dagboek van vanochtend. Ik schrijf er niet élke dag in, maar als iets in mij zegt dat het nodig is dan neem ik dagboek en balpen en begin te schrijven. Ik stel mezelf vaak een vraag en al schrijvend komt er dikwijls een heleboel naar boven waar ik anders niet bij stil sta. Zoals waar de frustratie vandaan komt bij gebrek aan hulp in het huishouden. En aan wie dat eigenlijk ligt. (Kun je het al raden?)

Deze keer was mijn vraag: wat is mijn voornemen voor de vakantie?

De kinderen hebben gisteren gelanterfant terwijl ik allerlei huishoudelijke taken deed. Oké, het is vakantie, ze hebben het verdiend eens een beetje niets te doen, maar toch werkte het ’s avonds op mijn zenuwen. Zelf had ik namelijk niets voor mezelf kunnen doen.

Maar wiens schuld is dat? Ik néém gewoon ook niet genoeg tijd voor mezelf. Ik ben heel vaak thuis, ik heb nog niet zo heel veel klanten, dus vind ik het maar normaal dat ík dan het huishouden draaiende hou. Als mijn man de hele week gaat werken en de kinderen de hele week naar school gaan wil ik niet dat ze dat er ook nog bovenop moeten doen. Want ik ben toch thuis, weet je wel.

En toch knaagt het soms dat ik wat meer tijd voor mezelf wil.

Om me energetisch te blijven ontwikkelen, dat komt mezelf ten goede maar ook mijn gezin en ook mijn klanten.

Om meer boeken te lezen en cursussen te volgen om meer kennis op te doen die ik dan vervolgens kan delen.

Om oude cursussen geregeld te herhalen en op te frissen om te gebruiken in het dagelijks leven maar ook in mijn praktijk.

Om vaker relaxatieoefeningen te doen voor mezelf maar ook voor mijn praktijk.

Om workshops (vertel ik later nog wel over) uit te denken en in elkaar te steken en te oefenen.

Om te schrijven, om op te zoeken, om te creëren, om aan mezelf te werken, om te delen, om, om, om,…

Hoewel het voorlopig nog niets opbrengt: ik heb eigenlijk ook werk.

Maar zolang ik dat zelf niet besef: hoe kunnen zij dat dan beseffen?

Ik moet het eerst zelf zo leren bekijken. Ik ben me niet zomaar wat aan het bezighouden, het is mijn werk, of in elk geval een investering daarin. Ik ben overtuigd dat ik meer klanten ga aantrekken zodra ik zelf mijn verkeerde overtuigingen loslaat. Want ergens zegt iets diep in mij dat ik daar geen tijd voor heb. Maar het is niet zomaar een hobby, het is mijn werk, en daar mag ik tijd en energie in steken. Pas na vertrouwen in mezelf komt vertrouwen door anderen. Zoiets.

En nog iets: los van tijd en energie doe ik die dingen vaak niet omdat ik me dan schuldig voel. Hoe kan ik me nu bezighouden met dingen die ik leuk vind en graag doe terwijl de anderen naar hun werk of naar school zijn? Maar eigenlijk is dat toch een deel van mijn werk. Kan ik het helpen dat ik dat zo leuk vind? Zou voor iedereen zo moeten zijn, ik wens het in ieder geval iedereen toe.

Voorlopig heb ik alleen klanten voor mijn energetische ontspanningsmassages, dat doe ik echt sù-per-graag en ik durf ook te zeggen dat ik daar goed in ben. Toch denk ik dat er meer in zit. Ik moet het er alleen durven laten uitkomen. Vandaar. Ik neem me voor toch wat meer tijd voor mezelf te nemen en meer hulp te verwachten in het huishouden. Als ik een nine to five job zou hebben zouden ze tenslotte ook moeten helpen. Eens de vaatwas legen of eens wat was opplooien kost hen nu toch ook niet zó veel tijd en voor mij helpen alle beetjes. (Blijft toch vaak terugkomen, hé, dat gevecht met mezelf om het huishouden?)

Nu moet ik het enkel zelf nog zo leren bekijken. Déze vakantie ga ik dat eindelijk écht uitstralen naar de kinderen!