Effe per ongeluk getest of mijn tienerzoon zich al schaamt voor zijn moeder

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Het enige voordeel aan die week thuis les krijgen net voor de krokusvakantie, was dat hij nu tenminste niet de hele dag dat vervelende masker moest dragen, vond mijn zoon.
(Nu ja, dat en het feit dat hij nu wat langer kon slapen.)

Daarom hebben we vorig weekend na de klerenjacht niet ook nog doorgereden naar een winkel om wandelschoenen, anders moest hij het toch weer langer dan een uur dragen.
(Nu ja, daarom en omdat hij éééééécht niet graag shopt. Bij hem moet je dat zo kort mogelijk houden. Wat wel handig is, zo shopt hij dan ook: dat, dat en dat ga ik passen en aan de rest ga ik geen tijd verspillen, zoiets.)

Dus ben ik deze week met Zoonlief nog om wandelschoenen geweest.
En testte ik per toeval of hij zich al geneert voor zijn moeder.

Toen we binnenkwamen klonk namelijk net “Staying alive” van The Bee Gees door de luidsprekers. Ik kan er echt niet aan doen, maar als ik dat liedje hoor móet ik gewoon dansend stappen op het ritme.
En om het af te maken deed ik op “🎵Ha ha ha ha🎶” die typische armbeweging.

Ik voelde me half schuldig naar mijn zoon toe, die naast zo’n moeder moest lopen, maar hij kon er wel om lachen.
(Er stond ook niemand op te kijken, dus…😋)

Benieuwd of dat tijdens de volgende shopronde, als hij alweer overal uitgegroeid is, nog zo is. Als ze al moederTJE mogen beginnen zeggen (want hij is nu officieel net iets groter dan ik, zo hebben we tot zijn plezier gemeten), dan gaat dat stilaan beginnen, zeker?