Emoties willen er hoe dan ook uit

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Als ik verdriet heb. Uiteraard.
Maar ook als ik teleurgesteld ben. Of boos. Of bang. Of bezorgd. Of zelfs blij.

Als ik op iemands begrafenis ben. Of iemands huwelijk.

Als ik merk dat een ander het moeilijk heeft. Of dolgelukkig is.

Als ik zie dat mensen iets doen voor een ander, of samenwerken.

Als ik ontroerd ben door een lied, een foto, een tekst.
Of als ik gepakt ben door iets op TV.

Zelfs toen ik bij een vriendin deze week eens mee Chi Neng mocht doen en ik me door de oefeningen plots helemaal boordevol met overweldigend veel liefde en universele energie voelde zodat het voelde alsof mijn lichaam ging knappen omdat het eruit wilde, overstromen, toen kwam het er ook zo uit.

Tranen.

Soms gewoon vochtige ogen, soms langs mijn wangen stromend, soms met uithalen en geluid erbij…

Gênant. Ambetant. Vervelend.
En hoe ouder ik word, hoe vaker het lijkt voor te komen, en hoe moelijker ik het kan inhouden.

Nu ja, hoe ouder ik word, hoe meer ik ook besef dat je emoties niet hoeft in te houden. Integendeel zelfs. Emoties willen doorvoeld worden, ze willen eruit.
Als ze er niet uit kunnen of mogen, zullen ze zich wel op een andere manier in je lichaam manifesteren.

Laat me dus maar huilen, als ik het weer eens voel opkomen. Het helpt loslaten, verwerken, zuiveren.
Je wassen doe je toch ook met water? Na die tranen voelt het alsof er weer een stukje van mezelf gekuist is. Opgeruimd.

En bovendien, een mede-hoogsensitieve vriendin zei onlangs dat zij dat bij zichzelf niet vervelend vond, ze kon zich namelijk niet voorstellen dat ze dat allemaal níet zou voelen.

Gelijk heeft ze. Ik eigenlijk ook niet.