Enkele films gezien

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Spoiler alert, ik heb de laatste maanden weer enkele films gezien waar ik iets over kwijt wou.

* Wonder *

Een lieve vriendin wees

O, wacht, daar wil ik ook nog iets over zeggen: vroeger had ik er echt moeite mee om iemand een vriendin te noemen. Zagen we elkaar daarvoor genoeg, al lang genoeg, deden we genoeg samen, was het wel wederzijds?

Tegenwoordig noem ik iedereen waarmee het naar mijn gevoel klikt, of ik hen nu vaak zie of niet, of ik hen in het echt zie of online, of ik hen nu al lang ken of pas sinds kort, een vriendin. Als het voor mij voelt als een vriendin ís het voor mij een vriendin. Dan zitten ze al in mijn hart. Voilà.

Dus, een lieve vriendin wees mij op een film die zou spelen en die mij vast zou interesseren aangezien ze wist dat ik altijd een bepaalde waarde haal uit bepaalde films. En ze voegde eraan toe dat ze vond dat deze film verplicht op scholen zou moeten gespeeld worden.

Het gaat om een jongen die uitgesloten en gepest wordt omwille van zijn uiterlijk. Over wat dat doet met iemand en hoe iemand daar mee om gaat. En waarom kinderen dat andere kinderen aandoen.

Na het kijken van de film dacht ik dat niet alleen scholieren maar ook volwassenen hem eigenlijk eens zouden moeten kijken. Want die hebben vaak toch ook een bepaalde invloed.

Of het nu als ouder, andere familie, leerkracht of andere bekende is: een kind leert heel veel van wat het volwassenen ziet doen. En dat heeft vaak zijn weerslag, onder andere op de manier waarop het anderen behandelt…

* The Martian *

Het was al de vierde of misschien zelfs al de vijfde keer dat ik hem zag. Ik blijf die film graag zien. Op een niet zo heel erg realistische manier gaat het over telkens weer tegenslagen overwinnen en doorzetten en niet opgeven en er de humor inhouden.

En zoals steeds stelde ik me nadien twee vragen:

Wie gaat die rommel opkuisen? en:

Hoe komt het toch dat het zo donker is in de ruimte als de zon zo’n kracht heeft dat ze onze aardbol kan verwarmen en verlichten?

🤷‍♀️

* Captain Fantastic *

Ging niet over een superheld, hoor. Alhoewel, ’t is maar hoe je het bekijkt.

Gaat over een gezin dat zich teruggetrokken had uit de maatschappij. Ze gingen ergens in een bos wonen, er werd niet gegamed of TV gekeken maar gelezen en muziek gemaakt. Ze leerden hun kinderen alles wat geleerd moest worden, en wat ze belangrijk vonden zelfs veel diepgaander dan op school. Ze leerden hun kinderen kritisch nadenken en argumenteren, ook als ze niet akkoord waren. Voor eten zorgen. Gezónd eten. Elke dag bewegen. Zelfverdediging. Er voor elkaar zijn.

Die film deed me onder andere denken over wat “normaal” is. Of “abnormaal”. Toen ze op een bepaald moment terugkeerden naar de maatschappij werd duidelijk dat zij niet “de norm” volgden die door de overgrote meerderheid gevolgd wordt en daardoor dus abnormaal waren, in hun ogen.

Moet ik nog meer zeggen? Je weet al waar ik naartoe wil zeker?

Ik was niet akkoord met alles in de film, maar het sprak mij wel aan. Al ben ik wel al zodanig verwend dat het me enig aanpassingsvermogen zou kosten.

Plùs: hoewel ik het enerzijds aangenaam zou vinden, ver van alle drukte te wonen, anderzijds zou ik het contact met anderen wel missen.

Wat me weer doet uitkomen op het commune-idee. Dat met gelijkzinden, ik zie het al voor me… (Maar toch: ver genoeg uit elkaar, hé. ☺️🤷‍♀️😁)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *