Fantasiewandeling

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Vroeger, toen de kids nog klein waren, vonden we fantasiewandelingen leuk. Alles wat je zag kon iets anders zijn. Vind ik nog steeds leuk, maar de kinderen zijn dat al lang ontgroeid. (Tijdelijk?)

Nu heb ik gisteren toch wel per toeval ontdekt dat dat met mijn schoonbroer (of m’n schoane broere zoals ik hem ook wel eens noem) óók kan zeker?!

Tijdens een wandeling in een park waarschuwde hij zijn gezelschap voor de zwarte jaguar die hij wat verder opgemerkt had (een zwarte kat), wees hij ons op een adelaar die ons waakzaam in de gaten hield (een merel) en riep hij geschrokken dat we moesten oppassen voor die slang (een lange tak in de vijver).

Fantastisch!

Hij past goed in onze familie, die toch een net iets ander gevoel voor humor lijkt te hebben dan veel andere families en waar we al eens graag het kind uithangen. Mijn zusje en ik hebben het getroffen met onze mannen.

Maarre… waarom doen we dat eigenlijk niet vaker? En waarom doen zo veel mensen dat nooit? Het kind in zichzelf naar buiten laten komen?

Da’s leuk, hoor!