Foutjes maken

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Weet je nog dat ik zei dat ik geen groene vingers heb om zelf groenten te kweken?
Ik zeg geregeld tegen één van de kinderen “Als je het niet probeert, gaat het zéker niet lukken.”, dus wou ik toch proberen.
We hebben niet zo heel veel plaats meer over in ons tuintje, dus had ik verschillende van die kleine schattige kerstomatenplantjes gekocht. (En zóveel werk kon dat niet zijn, gewoon plukken, zoals bessen, toch?)

Normaal als ik iets nieuws doe, dan zoek ik eerst op hoe het moet, zodat ik het zeker goed doe. Maar met planten heb ik altijd zoiets van, het is een stukje natuur, wat kan er verkeerd gaan?

Euh, dat je de beginnersfout maakt verkeerd in te schatten, teveel planten te kopen en ze veel te dicht op elkaar te zetten?
Dat je er tijdens een drukke periode twee weken niet naar omkijkt omdat je jezelf toegestaan hebt naast die drukke bezigheden enkel te moeten zorgen voor eten en propere was?

Wóóóóów, toen ik naar het plekje met de tomatenplantjes ging, zag ik een explosie van groen! Ik bedoel, ze waren eerder al wat gegroeid, maar dit was overdreven.
Heel even dacht ik dat Jaak zijn bonestaak in onze tuin geplant had (al reikten ze niet tot aan de hemel naar die reus met zijn gouden muntstukken, hoor).
Of dat één of ander stripfiguur langsgekomen was met zijn groeistraal.
Die periode van afwisselend zon en regen had ze duidelijk veel deugd gedaan.

What was I thinking dat die plantjes schattig en redelijk klein zouden blijven? Uiteraard groeien die even hard als gewone tomatenplanten!
Werk aan de winkel. Van die stokken gehaald om naast elke plant te zetten zodat die daarlangs geleid kon worden, zoals iedere normàle tuinder doet.

Dat was nog een hele klus. Sommige waren al omgevallen en scheefgegroeid en lieten zich niet gemakkelijk meer langs die stok leiden. En de meesten hadden al behoorlijk lange zijtakken die door elkaar gegroeid waren. Gelukkig waren die dingen niet glibberig, of ik dacht dat ik aan het worstelen was met een inktvis!

Toen ik klaar was, ging ik terug naar binnen. Ik vroeg me af of ik volgend jaar wel weer kerstomaatjes moet gaan kweken, zó’n domme fouten maken!
Toen ik een halfuur later iets helemaal anders at, rook ik de heerlijke geur van verse tomaten. Telkens ik mijn hand naar mijn mond bracht. Mijn handen roken nog steeds naar die tomatenplanten! Mmmmm…. Ik kijk er al naar uit die lekkernijen te kunnen plukken…

Natùùrlijk doe ik het volgend jaar weer, heerlijk, verse tomaatjes!
Ik onthou gewoon dat ik er dan minder koop en verder uit elkaar zet, er meteen een stok langs plaats en er elke dag naartoe ga. Óók op drukke dagen. In plaats van na het avondeten uitgeteld voor de TV te hangen, een beetje terug opladen tussen het groen.

Is dat niet meestal zo? Fouten maken, eruit leren, gemotiveerd worden om verder te doen door al een zweem van je doel op te vangen en blijven proberen?
Oefening baart kunst!