Geld is (niet?) vies – en Ikigai

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Veel mensen in mijn branche hebben moeite met geld vragen voor hun diensten. Iets dat voor hen zo vanzelfsprekend aanvoelt, iets wat ze met zo veel mogelijk mensen willen delen omdat ze weten dat daar nood aan is, dat dit anderen deugd doet, of rust geeft of net oppept, of balans brengt, daar hoor je toch geen geld voor te vragen? Laat staan veel geld! Het voelt gewoon verkeerd…

Toen een vriendin niet zo heel lang geleden voor het eerst langskwam voor een massage zei ze dat ik wel heel goedkoop was.

Tja… Ik wil het gewoon betaalbaar houden… Geen haar op mijn hoofd dat er op dat moment aan dacht mijn prijzen te verhogen…

Daarna kwam een korte periode dat “eigenwaarde” en “je waarde kennen” weer heel erg op mijn weg kwam.

En ja, intussen ken ik mijn waarde. Ik durf ondertussen al zeggen dat ik goed ben in wat ik doe. Maar toch…

Toen ik hoorde van komende prijsstijgingen begon de noodzaak om mijn prijs ook te verhogen binnen te sijpelen, tenslotte is het de bedoeling dat ik na betaling van mijn kosten nog íets over heb van mijn opbrengsten… Maar toch kon ik het nog niet over mijn hart krijgen…

Integendeel: ik droom van een wereld waarin we gewoon onze talenten delen met anderen, en dan zou ik meer geld gaan vragen?

Pfff…

Ik vertelde onlangs aan mijn man dat ik soms overweeg gewoon te stoppen met de praktijk en de mensen om mij heen zomaar te helpen, en zijn antwoord was: dan ga je nog moeten opletten dat je er niet van beschuldigd wordt aan zwartwerk te doen, bewijs maar eens dat je geen geld vraagt.

Ja zeg, in zo’n maatschappij leven we dus…

En helaas ook in één waarin je geld gewoon nodig hebt…

(En zoals een realist eens tegen me zei: zolang we het redelijk goed hebben gaat er geen verandering komen in het systeem. (Hoelang blijven we het “redelijk goed” hebben als alle prijzen blijven stijgen? Zou er dan iets gaan veranderen? 🤔))

Pas toen ik besefte dat ik nog zó veel cursussen zou willen volgen maar dat dat een pak geld kost, heb ik beslist dat ik mijn prijs volgende maand met tien euro ga verhogen. (En nu zoals in die reclames: “Want ik ben het waard.” (hairflip))

Tenslotte is geld op zich niet vies, het is maar wat je er mee doet…

Mijn reden om geld te willen verdienen is niet omdat ik een groot bedrag op mijn bankrekening zou hebben, ik wil meer geld verdienen om het te investeren in mezelf om zo, met wat ik bijleer, er nog beter te kunnen zijn voor anderen.

’t Is voor mijn Ikigai!

Al eens gehoord van dat Japanse woord? Het betekent zoiets als je bestaansreden.

Als vier dingen samen komen:
– wat je graag doet
– waar je goed in bent
– wat de wereld nodig heeft
– waar je voor betaald kunt worden
dan zou je je bestaansreden gevonden hebben.

Als passie, missie, roeping en beroep kunnen samenkomen.

Dit venndiagram vond ik op justagirllookingforherikigai.com en legt het mooi uit.

De voorbije jaren hoopte ik gewoon op voldoende klanten om mijn praktijkkosten te kunnen betalen, boekhouder, website, verzekeringen, gemeente-, provincie- en andere belastingen,…

Nu stuur ik deze affirmatie uit naar het universum: ik verdien veel geld zodat ik kan blijven investeren in mezelf om beter ten dienste van anderen te kunnen staan en zo mijn ikigai te beleven.

Als iedereen maar zijn ikigai kon vinden…

Wat een mooie wereld zou dat zijn…

Kan een afbeelding zijn van de tekst 'IKIGAI AJAPANESE CONCEPT MEANING A REASON FOR BEING" Satisfaction, but feeling of uselessness What you LOVE Delight and fullness, but no wealth PASSION MISSION what you are GOOD AT Ikigai Nhat Whatthe the world NEEDS PROFESSION VOCATION Comfortable, but feeling of emptiness Whatyou can be PAID FOR Excitement and complacency, but ense of unicertainty'