Gemotiveerd zijn om gemarteld te worden

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Waarschuwing: ik ga een zaagske spannen. Maar er is ook goed nieuws.

Toen ik vorige week van de hand-specialist kwam heb ik meteen naar de mensen gebeld waar hij me naar doorverwezen had om een afspraak te maken, voor die spalk en voor kine.

Dat ene zinnetje van die ene minister moet echt in mijn geheugen gekerfd zitten, want toen ik tijdens het eerste telefoontje de vraag kreeg wanneer het voor mij paste antwoordde ik: ‘Zoals bij de minister, het past altijd, behalve op de momenten die niet passen.’ Moest ik nog uitleggen dat het maar een onnozel grapje was ook.

Ik mocht die dag nog gaan om de maat te nemen voor mijn spalk. Nat gipsverband om mijn hand gewikkeld, en tegen dat het papierwerk ingevuld was, was het al droog. Doorgeknipt en dat was het. De mal voor mijn spalk. Een paar dagen later mocht ik er al om.

Ik mocht ook al snel naar de kinesist, een gespecialiseerde handtherapeut, gaan. Vroeger zou ik na die eerste afspraak gezegd hebben: ‘een hele sessie en nog niets gedaan’, maar nu was ik er heel blij mee. Ik vond het heel erg geruststellend dat hij eerst vanalles testte, kijkend hoe ik mijn schouders, armen, ellebogen, polsen, handen en vingers kon gebruiken. Hij stelde verschillende vragen om te horen of ik bepaalde dingen nog kon. (Nee, ik heb géén ongepaste opmerkingen gemaakt toen hij onder andere vroeg of het goed lukte voor mijn handen en vingers om mijn BH achter mijn rug open en dicht te doen. In sommige situaties lukt het me wel om niet zomaar alles te zeggen wat in mij opkomt.)

Hij heeft ook mooi uitgelegd hoe alles werkt en wat we gaan doen tijdens de behandelingen. Kort uitgelegd: ik zou een beetje gemarteld worden. Hij heeft me aangeraden een uur voordien een Dafalgan Forte te nemen tijdens eten. (Gaan die eens niet weggegooid moeten worden wegens vervallen en nooit opgebruikt.) Dus…
O, en hij heeft ook gewaarschuwd dat ik vanaf nu pijn zou kunnen hebben bij verandering naar koud en vochtig weer (Jeeeej, ga ik barometer kunnen spelen: ‘Er is regen op komst, ik voel het in mijn linkerringvinger!’) en op hormonale dagen (gelukkig ben ik tijdens die dagen nog niet al te humeurig, als dat er ook nog zou bijkomen…).

Mannekes, ik heb al afgezien. Die kine om mijn vinger weer soepel te krijgen is niet van de poes, hoor. Alles moet weer wat gerokken worden zodat ik mijn vinger weer helemaal zou kunnen plooien.

En die spalk om van mijn krom vingertje weer een rechte te forceren doet nog veel meer pijn! De bedoeling was er de hele nacht mee te slapen, maar da’s (voorlopig) niet te doen! De kinesist had voorspeld dat dat telkens wel langer en langer zou lukken en da’s gelukkig wel waar: vannacht heb ik het, met een deel van de avond er al bij, bijna zes uur uitgehouden voor ik écht verging van de pijnscheuten, tot zelfs in mijn andere vingers toe, en hem terug uitdeed.

Ik heb het gebrek aan spalk-uren wel gecompenseerd door hem overdag zo vaak mogelijk te dragen, hoor. Als het teveel pijn begon te doen deed ik hem dan af, liet mijn vinger even wennen (want raar genoeg doet het dan eerst even nog veel meer pijn) en probeerde dan toch nog iets nuttigs te doen.

De lichtste kine-oefeningen die ik thuis in mijn eentje mocht doen. Maar ook dingen zoals de was opplooien of de afwas doen (nooit gedacht dat ik de afwas doen zo zalig zou vinden, het warme water doet zo’n deugd en mijn vingers zijn ongemerkt maar toch voorzichtig de hele tijd in beweging) blijken goeie oefeningen.

Ik vond het in het begin eerlijk gezegd nogal raar dat ik twee zo’n tegengestelde dingen moest doen: lang spalken en dus lang helemaal niet kunnen bewegen én oefeningen doen om beweeglijk te blijven.

Maar ik merkte gisteravond dat het al begint te lonen! Ik droeg de laatste tijd dingen steeds op het platte van mijn linkerhand (vasthoudend met mijn wél plooibare rechterhand natuurlijk, ik heb geen zin om weeral scherven op te kuisen), waarbij dan automatisch mijn ringvinger uitstak omdat de druk daarop anders teveel pijn deed.

Awel é (zei ze enthousiast!), gisteravond viel me plots op dat dat vingertje gewoon op zijn plaats bleef toen ik een klein schoteltje droeg, min of meer mooi op een rij met mijn andere vingers! Het wordt al wat sterker! En ik heb de indruk dat-ie er al iets rechter uitziet ook!
Als dat geen motivatie is om “flink” verder te doen…

Goe bezig!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.