Gewoon, samen zijn

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Ik ben woensdag na een afspraak nog stiekem om boodschappen geweest. Ik bracht vanalles mee dat we normaal niet vaak kopen.
(You know the drill bij ons: meestal zo gezond mogelijk, en geregeld ne keer goe zondigen.)

Klaaskoeken (want Dochterlief had al aangegeven dat ze in de Sint-periode liever dat kreeg in plaats van chocolade), een pakje pannekoeken (want dat is natuurlijk veel lekkerder dan de speltpannekoeken die ik zelf bak), een paar kleine pakjes speculoos, een paar kleine chocoladen Sintjes (want Zoonlief heeft dan weer wel nog steeds graag de traditionele snoeperij), twee soorten puddinkjes, een paar chocolaatjes uit de grabbel-Chokla-bar (want mijn ventje vindt die wel ne keer lekker (en ik ook)), een doosje brownies en een zakje picknicken om over de tafel te strooien.
(Oké, oké, ik heb een klein beetje overdreven.🤷‍♀️😁)

Ik heb alles zo goed mogelijk verstopt in de frigo en de berging zodat het een verrassing bleef en enkel gezegd dat ik iedereen om acht uur zou wakker maken omdat ik samen wou ontbijten.

’s Ochtends maakte ik de living gezellig met een bloemetje op tafel, kaarsjes, zelfs al kerstlichtjes, wekte de kids en kon een tiental minuten later genieten van blije gezichten toen ze beneden kwamen.
(Daar doe je het toch voor?)

Ter ere van wat is dit eigenlijk? vroeg mijn ventje.
Vieren we Wapenstilstand? Vieren we dit jaar Sinte Maarten in plaats van Sinterklaas? Is het omdat we gisteren vijfentwintig jaar samen waren?

Ba nee, gewoon. Omdat ik daar zin in had.

Gezelligheid, licht, samen zijn.

Soms gaat alles zodanig routineus dat je elkaar als vanzelfsprekend neemt en soms misschien zelfs een beetje naast elkaar functioneert. De één staat dan op, de ander dan. Er moet thuis werk gedaan worden en huiswerk. De één ontspant zo, de ander anders.

Ik wou eens heel bewust sàmen het verlengde weekend inzetten.
En ik heb daar zó van genoten.

We babbelden over van alles en nog wat, en zelfs de kinderen gaven aan dat ze het leuk en gezellig gevonden hadden.

We hebben dan ‘s voormiddags zelfs nog samen buiten gewerkt (Wàààt?! Jaja, en zomaar zonder morren, é! (🤔Zou dat werken als ik vaker zo’n ontbijt voorzie?😇😄))

Op zo’n momenten besef ik dat ik soms een beetje meer moeite mag doen. En dat ik niet ver moet zoeken naar waar ik blij en gelukkig van word…