Glimlachen met je ogen… (En… opmerkzaam zijn…)

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Ik mis communiceren met heel je gezicht.
Ik besef nu pas hoe expressief ik mijn mond gebruik als ik iets vertel, hoe mijn mond vaak mijn woorden kracht bijzet, hoe mijn mond vaak iets zegt zonder dat ik hoef te spreken.
Voor sommige gevoelens zijn ogen en wenkbrauwen alleen niet genoeg.

En ook al mis ik glimlachen, die van anderen zien en de mijne kunnen tonen, dat kan je gelukkig wel zien aan de ogen.

Als de meneer aan de kassa zegt “Alstublieft, sè, juffrouw.” en ik in een fractie van een seconde denk “Juffrouw? ’t Is eens iets anders dan het madam dat ik steeds vaker te horen krijg.” en erom moet glimlachen en hij dat ziet en erom glimlacht, waarop ik nog breder glimlach bij het besef dat mijn reactie hem plezier doet wat hem dan weer nog breder doet glimlachen…
Het zat hem allemaal in de ogen.

Gebruik ze extra goed, die waardevolle ogen, om iets te laten zien, en om zelf te zien. Op elke manier die je kunt bedenken.
Lees die laatste zinnen nog eens en denk er maar eens over na…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.