Hetzelfde dikke mist-gevoel

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Er hing dikke, dikke, hele dikke mist.
Ik vloog meteen terug naar mijn kinderjaren, waar ik dat altijd spannend vond, omdat mijn fantasie toen nóg meer dan nu werkte.

Toen bevond ik me in het niets. Er was niets achter me, vanwaar we kwamen, en er was niets voor me, in de richting waar we naartoe reden. Op een brug vroeg ik me af of we niet zouden neerstorten, want we konden niet zien of die zich voortzette of niet.

Af en toe zagen we een monster met oplichtende ogen opdoemen, maar dat bleek dan een auto te zijn, die al snel weer gepasseerd was. Dan bevonden we ons terug in het niets, helemaal alleen.

En nu terug naar het nu.
Met een dochter die zat weg te kwijnen achter haar computer, kon ik niet anders dan dat met dat dikke mist-gevoel vergelijken.

Ze lijkt soms nog een schim van zichzelf, bijna niet meer te zien vanwaar ze komt.
En zonder echt vooruitzicht, ze weet niet waar ze naartoe gaat.

Ik probeerde haar te troosten met het feit dat ze vandaag weer live naar school mocht en haar vriendinnen zou zien.
En dàn?! zei ze met bozig, neerslachtig vochtige ogen.
In de klas moeten ze de hele dag op hun vaste plekje zitten, ver uit elkaar, waardoor onderling contact zo goed als onmogelijk is. Tijdens de pauze mogen ze naar buiten, de regels volgend zodat er amper vijf minuutjes overblijft.
Contact is o zo nodig…
Ze is bijlange niet de enige die er allemaal geen zin meer in heeft. Helaas.

Laat die dikke mist asjeblief snel weer wegtrekken, zodat we kunnen zien dat die brug zich wel degelijk verderzet, zodat iedereen weer vooruit kan kijken…