Hoe oude TV-series kunnen aantonen hoeveel je veranderd bent – deel 2

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Toen ik nog klein was keek mijn vader graag naar The A-Team, en de kinderen keken natuurlijk mee.

Wàw! Wat een kerels! Die mannen konden gewoon àlles! Elk probleem konden ze oplossen!

Toen mijn man ontdekte dat ze dat heruitzonden op TV hebben we uit nostalgie enkele afleveringen gekeken.
🎶 Tun te dum teeeeum! Teudeum teum. 🎵
(Wie kent die begintune nu niet?)

Een paar weken geleden schreef ik over een andere oude serie die ik herbekijk en waar ik nu nieuwe dingen en herkenbare dingen in ontdek en waar ik nu op een heel andere (positieve) manier naar kijk.

Mja, dat was deze keer niet zo. (Beetje zoals wanneer je na jaren nog eens naar die fantastische plek op reis gaat en merkt dat die toch niet zo fantastisch is als in je herinneringen.)

De verwondering was er nu duidelijk vanaf. Logisch, als volwassene heb je al snel door dat het verhaal telkens grotendeels hetzelfde is: ze komen op voor mensen die zich niet tegen de bad guys kunnen verdedigen, en dit meestal door iets vanuit het niets in elkaar te knutselen en veel te schieten en niemand te raken. (Niet dat ik dat laatste stukje erg vind. Nu is alles altijd veel gewelddadiger en bloederiger, bah.)

Maar die ontdekking was nog niets, ik merkte ook dat ze soms ò-ver-duidelijk een stuntman gebruikten. Dat ik dat toen niet gezien heb!
Ik was zodanig mee in het verhaal dat verteld werd dat ik het niet door had…

Och ja, met ouder worden heb ik dat steeds meer en meer:
‘Mor alléééé! Dat ik dat niet eerder gemerkt heb!!’

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.