Hoe ziet jouw ideale wereld eruit?

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Die vraag kreeg ik één of twee maand geleden.

Mijn snel antwoord was: véél natuur en samen mét de natuur leven in plaats van ten koste van, en geen geld of macht meer.

Ik heb hier al eerder over mijn Utopia geschreven, maar die vraag heeft mijn verlangen nog meer aangewakkerd.

Hoe leuk zou het zijn als de mens terug zou beseffen dat zij ook een stukje natuur zijn en de verbinding met en de energie van de natuur nodig hebben?

Voedselbossen zouden twee vliegen in één klap zijn: automatisch zou er dan meer natuur aangelegd worden, én er zou veel biologisch voedsel beschikbaar zijn voor iedereen (want als ik de overheid was, zou ik in ieder dorp een voedselbos aanleggen waar iedereen terecht kan en mag). Aangevuld met wat de bioboeren met veel liefde voor ons kweken.

Da’s namelijk ook een stokpaardje van mij: gezonde voeding. Ja, ik eet ook wel eens graag een pizza of een ijsje of zo, maar voor velen is dat een dagelijkse gewoonte. Mijn redenering is dat wat je investeert in voedzaam eten (en dus niet in voedselachtige vulling) je uitspaart aan dokters- en apothekerskosten.

Van de overheid uit zou ik zorgen voor betaalbare gezonde voeding én dat ook promoten. In plaats van reclame voor McDonalds na het nieuws (doen ze dat nog? ik heb al een hele tijd geen nieuws meer gezien) reclame voor kleurrijke bio-voeding! In plaats van te overspoelen (of brainwashen?) met allerlei negatiefs, elke dag gezondheidsnieuws!

En nu ik het toch heb over gezond: in mijn ideale wereld is natuurgeneeskunde de primaire geneeskunde, en wat daar niet genezen kan worden (een gebroken been, ik zeg maar iets) kan doorverwezen worden naar klassieke geneeskunde. (En niet omgekeerd zoals nu het geval is, natuurgeneeskunde als laatste toevlucht, als al de rest echt niet lukt.)

Bovendien, over genezen gesproken: met voeding kan je heel veel bereiken, maar als je emotioneel vastzit kun je zoveel boerenkool en blauwe bessen eten als je wil, echt top ga je je dan ook niet voelen.

Dus als ik de overheid was zou ik zorgen voor betaalbare ondersteuning, op wat voor manier dan ook. Voor mij persoonlijk zijn psychologen niet zo mijn ding, maar enorm veel mensen zijn daar wel mee geholpen, al gaan velen niet omdat het te duur is of omdat daar een bepaald beeld aan vasthangt.

(Zelf ben ik heel erg geholpen met de meer alternatieve sector…)

School zou ook anders aangepakt mogen worden, vind ik. Als kinderen na het weekend of na een vakantie steevast met buik- en/of hoofdpijn opstaan, dat zegt volgens mij al genoeg.

Los van de leerkrachten die echt met hart en ziel het beste uit “hun” kinderen en jongeren willen halen, ik krijg meer en meer het gevoel dat ze op school vooral leren gehoorzamen, doen wat verwacht wordt en omgaan met steeds meer stress en druk, ter voorbereiding op het volwassen leven.

Maar móet het volwassen leven er zo uit zien?

Mogen kinderen niet meer hun eigen interesses en talenten ontwikkelen en dààr later iets mee doen?

Zoals je al weet bestaat in mijn Utopia geen geld. Naïef of niet, het is een deel van míjn antwoord op “Hoe ziet jouw ideale wereld eruit?”.

Niet moeten denken aan die steeds duurder wordende energie en eigenlijk alles in het algemeen… (Ik kan trouwens niet geloven dat er nog niet zoiets als vrije energie uitgevonden is. Maar ja, dat brengt geen geld op, hé…)

Als elk nu zijn ding doet en dat deelt met iedereen? En een beurtrol voor de klusjes waar geen vrijwilligers voor zijn. Gewoon sàmen. Samen werken, samen leven. Een sàmen-leving in de juiste zin van het woord.

En trouwens, over samen gesproken. Ik schreef een paar keer iets over wat ik als overheid zou doen, maar hebben we dan nog een overheid nodig die boven ons hoofd alles voor ons beslist en allerlei wetten en regeltjes uitvindt en oplegt, of we daar nu mee akkoord zijn of niet? Die veel belastingen int en dat uitgeeft aan God weet wat in plaats van aan wat of voor wie het nodig is?

Als we maanden en maanden zonder regering zitten omdat ze er weer eens niet aan uit geraken, dan redden we het toch ook?

Als elk doet wat-ie moet doen, met respect voor elkaar, komt goed, toch?

Misschien is dit, zoals velen me al zeiden, compleet onrealistisch, maar toch. Dat verlangen naar een betere wereld, naar die nieuwe wereld waar al zo lang door sommigen over gesproken wordt, blijft hangen.

Misschien had mijn moeder gelijk en ga ik ooit in een commune terecht komen. Commune, community, gemeenschap, gemeenschappelijk, gelijkgestemd,…

Ik ben vast nog veel dingen vergeten op te schrijven en ik heb het zeker niet zo uitgebreid beschreven als hoe het allemaal in mijn hoofd en vooral in mijn hart zit. Ik kan dit niet alleen, dat is duidelijk. Gelukkig merk ik steeds meer mensen op die ook vanuit verbinding willen leven. Dus misschien is het toch niet zó onrealistisch. Misschien… ooit… Liever gauw dan laat!