I

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Haha, nu ben je nieuwsgierig, hé? Waarom zet ze daar nu een hoofdletter i?

Ik las onlangs een Engelse tekst en plots dacht ik: waarom zetten ze I, ik dus, met een hoofdletter en you, he, she, we, they,… niet?

Zou degene die begonnen is met schrijven en beslist heeft ‘I wordt steeds met een hoofdletter geschreven’ beseft hebben dat “ik” in zekere zin de belangrijkste persoon is in ieders leven? Dat je jezelf op de eerste plaats mag zetten? Dat als je niet voor jezelf zorgt, je ook niet voor een ander kan zorgen, hoe graag je die ook ziet?

En waarom valt me dit nu pas op, denk ik daar nu pas over na? Is het omdat ik (nog niet vaak genoeg, maar toch:) steeds beter aan mezelf kan denken?

Nog altijd met de nodige schuldgevoelens, maar ik geef almaar vaker mijn grenzen aan. Omdat ik ze ook almaar beter zelf voel, veronderstel ik. Ik slaag er steeds beter in geen afspraken te maken of beloftes aan te gaan als ik het zelf, naar mijn gevoel, al te druk heb. Ook al lijkt het me heel leuk of wil ik eigenlijk heel graag behulpzaam zijn. Als ik me dan achteraf mottig voel heeft het ook geen zin.

Ik ben heel erg voor “samen” en voor elkaar zorgen, en heb vol dankbaarheid mogen ervaren dat er voor mij gezorgd werd, en ik wil me nu weer voor anderen kunnen inzetten, maar daarvoor moet ik me eerst voor mezelf inzetten.

Ook uit het Engels: you can’t pour from an empty cup.
“I” know that now…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.