Ik ben gaan dansen

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Oké, dat was clickbait.
Maar tegelijk is het ook geen leugen.
Nee, ik ben niet naar een illegale dansclub geweest.
We zijn naar de wasruimte geweest om te dansen.

Normaal doe ik de was altijd ’s morgens of in de voormiddag, wegens dan meest energie. Soms eens in de namiddag. Nooit ’s avonds. Tot iemand laatst dringend iets nodig had de volgende dag. Vóór het avondeten stak ik de wasmachine vol kleren en legde ze aan, zodat ik na het eten de was kon ophangen.

Hoor je me al aankomen? Toen ik op het punt stond naar bed te gaan besefte ik plots… Shit! Die kleren!

Zoonlief bood heel ridderlijk aan me te helpen zodat ik wat vroeger in bed zou geraken. Lief!
(Of hij vond het een goed excuus om zelf later naar bed te kunnen. Dat kan ook.)

Als ik daar ja op zeg, dan weet ik al bij voorbaat dat ik er minstens drie keer zo lang mee bezig ga zijn als wanneer ik het alleen zou doen, mààr dan weet ik ook al van voordien dat het leuk gaat worden.
Als we hier elk ons departement hadden, dan zou hij chef Plezier Maken, Genieten Van Alles en Overal Iets Leuks Van Maken zijn.

Of hij de tablet mocht halen om YouTube op te leggen.
Natuurlijk.
Of het Google Translate Translate muziek mocht zijn. (Dat zijn liedjesteksten die je door Google Translate laat vertalen, en dan nog eens omgekeerd, waarna je soms heel andere teksten uitkomt, zo legde hij uit.)
Natuurlijk.

Moet je zo eens proberen je was op te hangen. Meezingen, dansen, lachen.
Zelf Google Translate Translate liedjes uitvinden. (Rick Astley, die hij kent van Just Dance, werd zo Never gonna give you up, Never gonna let you down, Never gonna run around and CHOCOMOUSSE you.)

Long story short: ik zat (voor mijn doen) laat in bed en raakte het eerste halfuur niet in slaap, helemaal hyper van de lol.
En toch voelde het goed. Zoals je na het sporten ook voelt dat je uiteindelijk meer adem hebt.