Ik heb ook mijn angsten

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Ik stress deze keer blijkbaar lekker mee tijdens de examenperiode. Eigenlijk ben ik ergens wel blij dat ik nu even mijn klanten niet mag masseren, zo heb ik tijd om er te zijn voor de kinderen. De zoon start pas later deze week, maar de dochter is al volop bezig, met zenuwen en veel zuchten en al. Ik sta ter beschikking om gerust te stellen, te troosten, moed in te spreken en te zorgen dat ze eet.

Los van de gewone examenstress is het ook een hoop geregel, met straks een zoon die in voormiddag examens heeft en een dochter in de namiddag en bussen die dan niet rijden (jawel, maar die doet eerst een hele toer waardoor ze anderhalf uur onderweg zou zijn), dus moet ik bedenken wat de beste, minst opgejaagde manier is om hen op school en thuis te krijgen.

En dat werkt allemaal op mij. (Dat ook de algemene toestand in de wereld een duit in het zakje doet, daar ben ik redelijk zeker van.)

Mijn rechteroor zat weer helemaal toe. Ik hoorde mijn bloed door mijn rechteroor suizen op het ritme van mijn hart. Dus was ik bang dat mijn Menière weer zou opspelen. Wat ik sowieso nooit meer wil meemaken, maar in deze periode al helemaal niet, want dan loopt alles nog meer in de soep.

Dus hoewel ik nog geen twee weken geleden enthousiast verkondigde dat ik in het voorjaar mijn medicatie verder mocht afbouwen, ben ik in het weekend begonnen met weer een kwartje meer nemen. Placebo-effect of niet, ik voel me nu weer prima.

Ik zal dan wel in de kerstvakantie weer een kwartje minderen, als de rust wat teruggekeerd is…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.