Ikke zélluf doen!

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

🤬

De uitslag van de MRI gekregen. Een heel klein letseltje te zien, dat waarschijnlijk al niet meer actief is. Waaruit besloten wordt, ook al ondervind ik geen uitvallen of zo, dat de MS-medicatie niet meer goed genoeg beschermt en dat er moet overgestapt worden op zwaarder.

Waar ik natuurlijk niet mee akkoord ga. Ik begrijp het wel vanuit het standpunt van de artsen, hoor, maar ík ben het wel die de bijwerkingen ga voelen waar grote kans op is.

Ik wil het echt niet. Nog meer, nog krachtigere brol in mijn lijf. Weer een extra aanslag op mijn natuurlijke weerstand. (En wat gaat dat doen met mijn energie? Niet alleen lichamelijk, maar ook energetisch?)

Het is een afwegen van de voordelen tegenover de nadelen, werd me gezegd.

Omdat ik zei dat ik liever blijf bij hetgeen ik nu neem, waar ik nooit last van heb gehad en waar ik me oké bij voel, krijg ik een halfjaar uitstel. En vóór die volgende afspraak moet ik deze keer maar liefst twéé keer onder de scanner: een keer voor de hersenen, zoals gisteren, en een keer voor de ruggegraat (of was het ruggemerg?).

Pfff… Een half jaar tijd om te kiezen tussen me laten leiden door mijn angst voor andere medicatie en bijwerkingen en andere gevolgen, of door mijn angst dat de dokters het toch best weten en dat ik toch wel eens zou kunnen aftakelen als ik niet luister. Welke van de twee angsten?

Geen van beide, zeker? Angst is een slechte raadgever.

Een half jaar tijd om nóg beter voor mezelf te zorgen, nóg beter opletten met voeding, beweging, mindset, noem maar op…

De stampvoetende kleuter in mij komt weer naar boven.

IKKE ZÉLLUF DOEN!!