Imagine

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Iemand stuurde me gisteren als nieuwjaarswens een clipje door van Imagine van John Lennon, met de hoop als we het ons met zijn allen “imaginen” dat we een mooiere wereld tegemoet gaan.

Ik hoop het ook…

En het deed me aan mijn blogbericht van een jaar of twee geleden denken:

STEL JE VOOR (blogbericht 13 december 2018)

Ik word al zo lang ik me kan herinneren een overgevoelige genoemd. Ik trek me alles veel te veel aan. Soms wil ik niet weten wat er in de wereld gebeurt, want ik voel die pijn tot helemaal diep vanbinnen…

Oorlog, haat, gezonde energiegevende luchtzuiverende bomen die zomaar gekapt worden, de mensheid die de natuur en de wereld naar de knoppen helpt, belastinggeld die naar (onnodige) dingen gaat en niet naar mensen, “verdeel en heers”-mentaliteit, 1% van alle mensen ter wereld die meer bezit dan de overige 99% samen, ego en macht die boven menselijkheid staan,… Ik kan er allemaal niet tegen…

Als je mijn Utopia al gelezen hebt, weet je dat ik droom van een betere wereld. Eentje waarin iedereen zorg draagt voor elkaar en elkaar onvoorwaardelijk helpt, zonder dat er geld aan te pas komt.

Daar voel ik me soms echt alleen in…
Ik heb al zo vaak te horen gekregen dat ik “niet zo flauw moet doen” en “dat gaat toch nooit gebeuren” of “tot de mensheid uitsterft”.

Waarom vertel ik dit? Waarom moest ik aan dit onderwerp denken?

Ik zat deze week in de auto met mijn zoon toen John Lennon op de radio aan Imagine begon. Ik waarschuwde hem: ik moet bijna altijd huilen bij dit lied, en al helemaal als ik het refrein meezing.

Je zou denken dat ik dat dan zou laten, meezingen in de auto, waar iedereen mijn eventuele tranen zou kunnen zien, maar het ging vanzelf, ik kon mezelf niet tegenhouden…

🎶 You may say I’m a dreamer
But I’m not the only one
I hope someday you’ll join us
And the world will be as one 🎵

Het laatste zinnetje kwam er nog net uit. Ik ben niet alleen. Er zijn nog van die “rare, wereldvreemde” mensen. Dromers.

En dan maar duwen om alles binnen te houden. Trillende lippen, rode ogen, toegeknepen keel,…

Ik begin te vrezen dat ik mijn kinderen brainwash met mijn gedachten en mijn manier van doen, want Zoonlief zei: Laat het maar komen, hoor, mama, loslaten is gezond!

Zijn toestemming was voldoende om het op een janken te zetten. Nadien legde ik hem uit waarom dat me zo raakt.

Misschien, heel misschien, leven onze achterkleinkinderen in een betere wereld. Imagine! Stel je voor!

(Ik moet plots denken aan een stukje tekst dat een tante ooit in mijn kinderpoëzie schreef: daar alleen kan liefde wonen, daar alleen is ‘t leven goed, waar men stil en ongedwongen alles voor elkander doet.)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.