Impact

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

In het donker rijden. Of in de regen. Of in druk verkeer. I hate it.
Alle drie tegelijk? 😨

Toch deed ik het gisteren vrijwillig. Het was me onduidelijk of de bus nu ging rijden of niet, en aangezien ik Dochterlief op haar eerste examendag niet nog extra stress wou bezorgen, bracht ik de kinderen dus maar met de auto naar school. Heen viel heel goed mee, terug daarentegen, wat een drukte!

En dan doe ik het weer. Als de commentatorstem tijdens een wielerwedstrijd, of de vertelstem tijdens een film… Ik benoem alles wat ik zie gebeuren en/of wat ik daardoor voel.
Op de achterbank zijn ze dat al gewoon. Ze weten vast al dat dat een soort… kweenie… geruststelling of zo is. Dat helpt me een klein beetje om kalm te blijven.

Wel een heel verschil met vorige week.
Op een ochtend waaide het enorm, mét hagel. No way dat ik mijn ventje daardoor ging laten fietsen, ik heb hem met de auto gebracht, hij had niet te kiezen. (Ja, soms kan ik nogal bazig zijn. Maar alleen als ik het nodig vind, hoor!😄)

Als ik chauffeur speel voor hem, dan hoef ik niet te becommentariëren als het verkeer drukker begint te worden. Dan doet hij dat namelijk spontaan voor me, en stùkken beter dan ik dat doe trouwens.

Denk even aan een rustgevend muziekje waar je helemaal zen van wordt…
Dàt! Het equivalent daarvan!

Dan straalt hij soort van zijn eigen zelfzekere, veilige, vanzelfsprekende gevoel bij het rijden naar mij uit of zo. Met een heel rustige, begripvolle, vertrouwende stem (“soothing” wil ik er nog aan toevoegen, maar ik vind de juiste gevoelsvertaling niet), loodst hij me door het verkeer. Met zachte stem vertelt hij wat hij ziet, fietsers, voetgangers, auto’s, bevestigt hij mijn rijstijl en -keuzes (dus eigenlijk alles waarop ik tijdens een rustige zonnige dag zou zeggen “Ja, hàllo, ik heb al vierentwintig jaar mijn rijbewijs, hoor!”🙃🙂) en dan daalt er zó’n serene rust en kalmte over me neer…

Zelfs als ik hem dan afgezet heb op zijn werk en alleen terug naar huis rij, blijf ik kalm. Dan lijkt het wel of er nog wat van zijn “soothing” aura in de auto hangt.
Zalig!

Hmmm… Waar wil ik nu eigenlijk naartoe met heel dit verhaal?

Misschien dit: dat andere mensen een enorme impact op je kunnen hebben.

En, ook al besef je het misschien zelf niet, ik ben er zeker van: jij ook op anderen!

Dus doe maar wat als heel vanzelfsprekend aanvoelt voor jou, en straal zo je lichtje naar je omgeving!