In míjn tijd…

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

In mijn late tienerjaren mocht ik het wel eens horen van één van mijn ouders: in míjn tijd was het hélemaal anders. Als in: wij hadden het veel zwaarder dan jullie en je beseft het niet eens.
Vond ik echt iets voor oude mensen, om zo te reageren.

Euhm… ja…

Deze week, in de auto, bijna aan school:
Kun je ons dààr afzetten? Da’s veel makkelijker voor ons en dan hoeven we zelfs de straat niet over te steken.
Jawel, Uwe Majesteit, verder nog iets gewenst?

Ik zei dat het er in mijn tijd niet toe deed of bussen staakten, of als ik maar een halfuur op school moest zijn voor een mondeling examen en dat er dan geen bussen reden. In míjn tijd moest ik namelijk met de fiets naar school! Jullie beseffen niet hoe verwend jullie zijn…

Oeps…
De woorden waren nog maar net mijn mond uit of ik besefte het… Zouden zij dat nu ook denken? “Echt iets voor oude mensen, om zo te reageren.”?

Nochtans ging ík dat nooit doen, vergelijken met vroeger.
Overkomt me wel vaker. Dat ik dingen doe of zeg waarvan ik vroeger zei dat ík dat later nooit zou doen of zeggen…
Eigen aan het ouderschap, of toch meer overgenomen dan ik dacht?