Is ‘t gedaan vanaf vandaag?

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Dit zei ik een maand of zo geleden tegen iemand:

“Ik begrijp het wel, hoor, maar…

Nee, wacht, als ik het zó zeg, betekent dat dat ik het net níet begrijp, laat het me anders formuleren:

Als iedereen die beseft hoe oneerlijk het is niet zou meedoen, dan was het volgens mij al gedaan daarmee, maar ik begrijp wel dat je daar écht nood aan hebt.”

Ik ben in al die maanden nergens naartoe geweest waar je een discriminatiepas voor nodig had, maar ik heb dan ook makkelijk praten, ik heb daar niet zo’n behoefte aan. Eens met iemand afspreken voor een wandeling of eens een bezoekje thuis, daar ben ik al heel tevreden mee.

Maar zoals ik al eerder schreef: voor extraverte mensen met een uitgebreid, bruisend sociaal leven is dat een pak moeilijker.

En ik ga het toegeven: binnen enkele weken ging ik mijn koppigheid opzij zetten om toch eens met een paar mensen die belangrijk voor me zijn op restaurant te gaan eten, de datum stond al vast.

Maar ik heb geluk: ik hoef helemaal niet tegen mijn principes in te gaan. Vanaf vandaag heb je die pas ineens nergens meer nodig!

Al is het natuurlijk nog niet helemààl gedaan: je hoeft die maskers nergens meer te dragen, behalve in zorginstellingen en openbaar vervoer. Kwestie dat je niet vergeet dat je toch nog voorzichtig moet zijn, want je zóu toch nog iemand kunnen besmetten!

Anyhow, ik ga er nu ook enkele maanden van profiteren. ’t Is niet echt een buikgevoel, hoor, maar mijn linker kleinste teentje raadt dat aan. Tenslotte heb ik gehoord dat dat onding niet in de prullebak ligt, maar in de koelkast…